ปลี่ยนแปลงได้
จางชุนเถาเข้าใจความหมายของจางซิ่วเอ๋อ จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พี่วางใจเถอะ เรื่องนี้ข้ารู้”
จางซิ่วเอ๋อมองเด็กสาวฉลาดเฉลียวตรงหน้าแล้วนึกปวดใจ “ทำให้เจ้าลำบากเสียแล้ว”
ในยุคโบราณนี้ ถ้าเด็กสาวกลายเป็นคนเพี้ยนคนเอ๋อ จะแต่งงานก็คงไม่ง่ายนัก
พอคิดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็หรี่ตาลง อนาคตนางจะต้องหาผู้ชายที่จริงใจต่อชุนเถา ไม่สนเรื่องพวกนี้ของนางมาให้ได้!
พอคิดได้แบบนี้ จางซิ่วเอ๋อก็สบายใจขึ้นไม่น้อย
ถึงแม้จางชุนเถาบอกว่าจะออกไปเดินเล่น แต่ก็ไม่ได้ไปในที่ที่ผู้คนพลุกพล่าน นางกลับเลือกจะขึ้นไปช่วยจางซานหยาตัดหญ้าบนเขา
จางซิ่วเอ๋อก็ไม่ได้อยู่บ้านเฉย ๆ ตอนนี้นางเอาไส้หมูนั่นไปที่ลานด้านหลัง ตักน้ำมา และเตรียมล้างไส้หมูเพื่อกินตอนเย็น
นางรู้สึกเสียดายเงินเลยไม่ได้ซื้อแป้งมา จึงใช้เป็นแป้งข้าวโพดผสมกับเกลือเม็ดและออกแรงขยี้ซ้ำไปซ้ำมา ซึ่งนางก็นับไม่ถูกแล้วว่าตัวเองล้างไส้หมูไปกี่รอบ
จากนั้นก็ใช้น้ำส้มล้างอีกรอบ พร้อมกับดมดูว่าไส้นั้นไม่มีกลิ่นเหม็นคาวแล้วจึงได้หยุดมือ
นางเริ่มก่อไฟ เอาไส้ใหญ่หมู หัวใจหมู ตับหมู ปอดหมูและของอย่างอื่นลงหม้อต้ม
ส่วนลำไส้เล็กนั้นเก็บเอาไว้ ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปขอเลือดหมูกลับมาทำเป็นไส้กรอกเลือด
จางซิ่วเอ๋อต้มเครื่องในไปแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าตนเองไม่ต้องใช้ชีวิตวนเวียนซ้ำซากแบบสาวออฟฟิศแล้วหลังจากมาอยู่ในยุคโบราณนี่ ถึงแม้ต้องคอยคิดทุกวันว่าพรุ่งนี้จะเอาอะ
