บทที่ 46 ผีหลอก
จางซิ่วเอ๋อยืนอยู่ตรงนั้นและมองแม่เฒ่าจางด้วยสายตาเย็นเยือก “ในเมื่อท่านย่ารังเกียจข้าขนาดนี้ งั้นหลังจากนี้ก็ถือว่าไม่มีหลานสาวอย่างข้าก็แล้วกัน! จะได้ไม่ต้องมาไร้ความสุขต่อกันด้วย!”
พูดถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็เดินผ่านแม่เถาไปอย่างรวดเร็วไปทางที่พักของตนเอง
แม่เฒ่าจางเห็นจางซิ่วเอ๋อไปทั้งแบบนี้จะยอมเลิกราง่าย ๆ ได้อย่างไร นางไล่กวดตามไปทันที
จางซิ่วเอ๋อเองก็ไม่โง่ เวลานี้วิ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุดที่ตัวเองทำได้
พอถึงแนวป่า พวกคนที่มามุงรวมถึงแม่เฒ่าจางก็ไม่กล้าเดินเข้าไปด้านใน
มีคนในนั้นพูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “นังซิ่วเอ๋อนี่ใจกล้าดีจริง ๆ ถึงกับอยู่ที่แบบนี้ได้ ครั้งก่อนคนตระกูลหลี่หวังจะเดินทางลัดเลยผ่านแถวนี้ ตอนกลับไปถึงกับจับไข้เลยทีเดียว!”
“ใช่ ๆ ข้าก็เคยได้ยินว่ามีคนเห็นเงาผีที่นี่ด้วย!”
แม่เฒ่าจางมองแผ่นหลังที่หายไปของจางซิ่วเอ๋อด้วยสีหน้าไม่สู้ดี นางเองก็ไม่กล้าไล่ตามไปต่อ กลับมองแม่เถาด้วยสายตาเย็นชา “เจ้าเข้าไป! จับนังตัวดีนั่นกลับมาให้ข้า วันนี้ข้าจะสั่งสอนนาง! นางแทบไม่มีย่าอย่างข้าอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ!”
ด้วยความที่แม่เฒ่าจางกระทำต่อจางซิ่วเอ๋อเกินไปอย่างแท้จริง เวลานี้จึงไม่มีใครรู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อทำเกินไป
นางโดนแม่เฒ่าจางบีบคั้นไม่ใช่หรือ?
ดูสิ เด็กสาวที่ดีขนาดนี้ ต้องมากลายเป็นแบบนี้เพราะมีย่าที่หวังแต่ผลประโยชน์ไม่ใช่หรือ?
แม่เถาไม่อยากไปเลยสักน
