ิด ที่ตรงนี้ออกจะอาถรรพ์ขนาดนั้น ใครล่ะจะอยากเข้าไป?
นางจึงเอ่ยขึ้น “ท่านแม่ ข้าไม่กล้าเจ้าค่ะ”
“ข้าจะเลี้ยงเจ้าไว้ทำไมเนี่ย? นี่ก็ไม่กล้านั่นก็ไม่กล้า!” แม่เฒ่าจางเอ่ยสั่งสอน
แม่เถาก็นึกน้อยใจ ขนาดตัวแม่เฒ่าจางเองยังไม่กล้าเข้าไป เวลานี้ยังมีหน้าขอให้นางเข้าไปอีก!
พอเห็นแม่เถาไม่ขยับตัว แม่เฒ่าจางจึงกัดฟันแล้วเอ่ย “เจ้าไปจับตัวนังตัวดีมาให้ข้า เดี๋ยวข้าไปหั่นเนื้อให้สือโถวของเจ้า!”
แม่เถาได้ยินก็ตาเป็นประกายเล็กน้อย “งั้นต้องตักถ้วยแยกให้สือโถวของเรานะเจ้าคะ ไม่อย่างนั้นถึงตอนนั้นได้เข้าปากสือโถวแค่ไม่กี่ชิ้น”
พูดถึงตรงนี้ แม่เถาก็มองจางอวี่หมินอย่างมีความหมาย
เฮอะ คิดว่าตัวเองวิเศษวิโสนักเหรอ ตะกละยิ่งกว่าใคร ขี้เกียจยิ่งกว่าใคร ไม่ได้ทำงานใด ๆ เลยมาครึ่งชีวิต แต่พอในบ้านมีของอร่อยอะไรก็ลงท้องจางอวี่หมินหมด! แถมกินเร็วยิ่งกว่าใครทั้งสิ้น!
ตอนนี้แม่เฒ่าจางกำลังเดือดอยู่ อยากจะสั่งสอนจางซิ่วเอ๋อให้ได้ จึงโวยวายเสียงดัง “ข้ารับปากแล้วไม่ใช่เหรอ? รีบไปสิ!”
แม่เถาถึงยอมเดินเข้าไปข้างใน
นางเดินวนอยู่แถวประตูที่ลงกลอนอยู่พักนึงถึงเจอรอยโหว่ตรงกำแพง และเดินเข้าไปด้านใน
ครั้นเข้ามาในลานบ้านได้ นางก็เงยหน้ามาเจอกับต้นไม้คอเบี้ยว
ใช่ว่าแม่เถาไม่เคยได้ยินเรื่องเล่าของต้นไม้คอเบี้ยวนี่แค่ครั้งเดียว พอเห็นต้นไม้คอเบี้ยวก็ต้องนึกกลัวอยู่แล้ว ที่สยองที่สุดคือมันมีเสื้อผ้าสีแดงหม่นแขวนอยู่บนต้นไม
