้คอเบี้ยวนี่ด้วย และดูเหมือนจะย้อมด้วยเลือดอีกต่างหาก
เลือดนั่นเป็นเลือดหมู จางซิ่วเอ๋อใช้เลือดหมูที่บ้านย้อมไปเมื่อก่อนหน้านี้ เพื่อใช้หลอกคนในสักวัน
เสื้อนั่นกำลังพลิ้วไหวตามแรงลม แลดูสยดสยองเหลือพรรณนา
แม่เถาตัวสั่น แทบจะใช้พลังทั้งหมดในร่างในการกลั้นเสียงตัวเองไม่ให้ร้องออกมา
ในตอนที่แม่เถาไม่รู้ว่าตัวเองควรจะเข้าไปดูด้านใน หรือจะหันหลังจากไปนั้น เวลานี้เองจางชุนเถาก็หยิบมีดปังตอออกมาแล้วพุ่งไปฟันใต้ต้นไม้ยกใหญ่
“ไอ้ผีผูกคอตายเวรตะไล! ข้าไม่กลัวเจ้า! ข้าไม่กลัวเจ้า!”
“ชุนเถา?” แม่เถาเห็นมีคนอยู่ ก็ลองตะโกนเรียกดู
แต่สภาพของชุนเถาตอนนี้ดูน่าพิศวงมาก นางหันมายิ้มเย็นให้แม่เถา “ไอ้แก่ไม่ยอมตาย ตอนข้าเป็นลูกสะใภ้เจ้า เจ้าก็เอาแต่รังแกข้า! ตอนนี้เป็นผีแล้วยังจะรังแกข้าอีกหรือ? ข้าจะฟันเจ้าให้ตายเลย!”
ว่าแล้วจางชุนเถาก็กวัดแกว่งมีดปังตอในมือไปมา
จางซิ่วเอ๋อวิ่งออกมาจากห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เหมือนจะตกใจมากที่เห็นชุนเถาเป็นแบบนี้ นางรีบคุกเข่ากับพื้นพลางพนมมือภาวนา “ท่านเซียน ท่านเซียน ชุนเถาอายุยังน้อย ทนให้ท่านทรมานแบบนี้ไม่ไหวหรอก ท่านปล่อยชุนเถาไปเถอะ”
แม่เถาเห็นภาพพิศวงตรงหน้าแล้วก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง
ในตอนนี้จางชุนเถาได้เข้าไปใกล้แม่เถาแล้ว “ข้าจะฟันไอ้แก่ไม่ยอมตายอย่างเจ้าให้ตายเลย!”
ท่าทางมาดร้ายหมายเอาชีวิตของจางชุนเถาช่างน่าขนลุกขนพองเหลือคณา
แม่เถารีบถอยลนลาน ไม่ทั
