บทที่ 42 แกล้งแม่เฒ่าจางให้หวาดกลัว
ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดจางซิ่วเอ๋อก็วิ่งเข้ามาในป่า
นางชะงักนิดหน่อย เงยหน้ามองแม่เฒ่าจางที่ไล่ตามเข้ามา และเอ่ยเสียงดัง “ท่านย่า! ท่านอายุขนาดนี้แล้ว อย่ามาในที่ที่พลังหยินหนาแน่นแบบนี้เลย! เมื่อวานข้าเห็นผีผูกคอตายด้วย!”
พูดไปแล้วสีหน้าจางซิ่วเอ๋อก็มืดครึ้มบิดเบี้ยวขึ้นมา
แม่เฒ่าจางเห็นภาพนี้ก็ชะลอฝีเท้า ลังเลอยู่นานสุดท้ายก็ไม่กล้าไล่ตามเข้ามา
เวลานี้นางยืนอยู่ตรงทางเข้าป่าแล้วตะโกนเสียงดัง “นังตัวขาดทุน ออกมานะ!”
จางซิ่วเอ๋อไม่แปลกใจกับคำที่แม่เฒ่าจางใช้เรียกนางอย่างนังตัวซวย นังชั้นต่ำ นังตัวขาดทุนอะไรพวกนี้แล้ว
นางยิ้มตาหยีให้แม่เฒ่าจาง “ท่านย่า เชิญท่านด่าไปเถอะ ด่าได้เลย เรียกผีผูกคอตายนี่ไปด้วยจะดีที่สุด! ถึงตอนนั้นข้ากับชุนเถาอยู่ที่นี่ก็ไม่ต้องกลัวแล้ว!”
แม่เฒ่าจางได้ยินก็รีบหุบปากเงียบเชียบ ไม่กล้าโวยวายอะไรอีก
แต่ตอนนี้นางจ้องจางซิ่วเอ๋อตาขวาง
จางซิ่วเอ๋อเห็นนางกลัวและไม่น่าจะตามมาแล้ว จึงไม่สนใจนางแล้วหันหลังเดินออกมา
ทันทีที่กลับถึงบ้าน นางก็ได้กลิ่นหอมของปลา ที่แท้จางชุนเถาก็กำลังตุ๋นปลาอยู่
“พี่! กลับมาแล้วเหรอ?” จางชุนเถาวิ่งเข้ามา
จางชุนเถาช่วยยกตะกร้าสานบนหลังของจางซิ่วเอ๋อลง
ตะกร้าสานมีรอยบุบนิดหน่อย จางชุนเถาถามอย่างเป็นห่วง “พี่ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ?”
จางซิ่วเอ๋อนึกขอบคุณความใส่ใจของนาง จึงพูดยิ้ม ๆ “ไม่เป็นไร แค่ไม่ทัน
