บทที่ 41 หลอก
บัดนี้เขาถามจางซิ่วเอ๋อด้วยนัยน์ตาลึกล้ำ “เจ้าชื่ออะไร?”
จางซิ่วเอ๋องงไปหมด เดี๋ยวนี้คนสมัยโบราณเขาเปิดกว้างขนาดนี้เลยเหรอ? เจอหน้าไม่ทันไรก็ถามชื่อเลย?
นางไม่คิดว่าคนๆ นี้ชอบอะไรในตัวเองหรอกนะ ไม่แน่อาจจะไม่กล้าหาเรื่องเด็กผู้หญิงต่อหน้าทุกคน จึงแกล้งทำเป็นใจกว้าง แล้วค่อยมาหาเรื่องตัวเองทีหลัง!
จะว่าไปแล้ว ความคิดนี้ของจางซิ่วเอ๋อก็ไปตรงกับความคิดของเถ้าแก่พอดี
เพื่อกันไว้ก่อน จางซิ่วเอ๋อจึงเอ่ยขึ้นว่า “เถาฮวาเจ้าค่ะ”
นี่เป็นเรื่องหลอกลวงทั้งเพ คนในหมู่บ้านชอบตั้งชื่อตามดอกไม้ ฮวานั้นฮวานี้ แค่คนที่ชื่อเถาฮวาในละแวกใกล้ๆ ก็มีหลายคนมาก
ต่อให้คนผู้นี้คิดจะมาเอาคืนทีหลัง ความเป็นไปได้ที่จะหาตัวเองเจอก็ไม่สูงนัก
พอคิดได้แบบนี้จางซิ่วเอ๋อก็นับถือความฉลาดของตัวเอง แล้วสบายใจขึ้นมาบ้าง
“ถ้าไม่มีอะไรข้าขอไปก่อนนะเจ้าคะ ที่บ้านข้ามีท่านย่าผู้นอนป่วยติดเตียงที่ข้าต้องดูแล” จางซิ่วเอ๋อพูดจบก็วิ่งหายไปโดยไม่รอให้คุณชายฉินตอบอะไร
ส่วนท่านย่าที่นอนป่วยติดเตียงน่ะเหรอ? เหอะ นางมีย่าแค่แม่เฒ่าจางคนเดียว การได้แช่งแม่เฒ่าจางสำหรับนางแล้วไม่รู้สึกแย่เลยสักนิด
คุณชายฉินมองแผ่นหลังของจางซิ่วเอ๋อ แล้วมีสีหน้าขบขัน จึงมองเถ้าแก่พลางถาม “ข้าน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ?”
เถ้าแก่สะดุ้งก่อนจะรีบตอบ “คุณชายฉินเป็นคนใจดีขนาดนี้ จะน่ากลัวได้อย่างไรล่ะขอรับ?”ตอนพูดไปแบบนั้น เถ้าแก่เองก็เหงื่อไหลซึมอย
