บทที่ 40 คุณชายฉิน
จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วก็รู้สึกผิดอย่างอดไม่ได้ นางไม่ได้รู้สึกว่าเป็นความผิดของตัวเองเลย แต่ถ้านางไม่มาอยู่ที่โรงเตี๊ยมนี้แล้วแบกน้ำกับปลาไว้บนหลัง เขาก็คงไม่เจอกับหายนะแบบนี้
จางซิ่วเอ๋อจึงเลียนแบบคนโบราณ คำนับนิดหน่อยและเอ่ยขึ้น “ขออภัยเจ้าค่ะ!”
ส่วนเรื่องโขกศีรษะขอขมาอะไรนั่นเหรอ? นางไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นอยู่แล้ว!
ในฐานะคนยุคปัจจุบัน นางไม่ได้มีความเป็นทาสเข้ากระดูกดำแบบนั้น ถ้าเจอเจ้าสวรรค์ขึ้นมานางอาจจะต้องโขกศีรษะคำนับจริง ๆ แต่เวลาแบบนี้นางคงไม่เหยียบย่ำตัวเองด้วยการคุกเข่าขอขมาลาโทษหรอก!
คนผู้นั้นกำลังขมวดคิ้ว ถึงจะไม่ได้พูดอะไร แต่จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกว่าท่าทางของเขาตอนนี้เหมือนพายุโหมก่อนฝนกระหน่ำ ทำให้นางพลันรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว
แต่ท้ายที่สุดแล้วคนผู้นี้ก็ไม่ได้อารมณ์เสียใส่จางซิ่วเอ๋อ ไอเย็นรอบตัวค่อย ๆ จางหายไปทีละนิด
“โอ้คุณชาย ท่านเป็นอย่างไรบ้างขอรับ? บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า?” ผู้ติดตามชุดเขียวถามอย่างตื่นตูม
ชายชุดฝ้ายตอบเสียงขรึม “ไปเอาเสื้อผ้ามา”
พูดมาถึงตรงนี้เขาก็ชำเลืองเถ้าแก่และเอ่ยสั่ง “เตรียมน้ำให้ข้า”
“โอ้ คุณชายฉิน ท่านรอก่อนนะขอรับ ข้าขอเอาของพวกนี้ไปเก็บที่คลังด้านหลังก่อน” เถ้าแก่มองจางซิ่วเอ๋อตาขวางและหันไปมองคุณชายฉินด้วยรอยยิ้ม
ความฉับไวในการเปลี่ยนสีหน้านั้นช่างรวดเร็วจนจางซิ่วเอ๋อตาโตอ้าปากค้าง
แล้วนางก็ถูกผู้คนทั้งหลายเมินไปโดยปริย
