่างหวาดกลัวความผิด นึกสงสารจางซิ่วเอ๋อขึ้นไปอีกเวลานี้เถ้าแก่ไม่นึกถึงความวุ่นวายที่จางซิ่วเอ๋อก่อขึ้นในโรงเตี๊ยมแล้ว เพราะเขาจินตนาการออกว่าหลังจากนี้จางซิ่วเอ๋อจะโชคร้ายขนาดไหน!คุณชายฉินยิ้มบางพลางเดินไปทางด้านหลัง ต่อให้ตอนนี้เขาจะมอมแมมไปทั้งตัว ก็ไม่อาจบดบังราศีอันสูงส่งที่แผ่ออกจากตัวเขาได้จางซิ่วเอ๋อในตอนนี้หันกลับมาอย่างระวัง พอเห็นว่าไม่มีใครตามหลังมาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นผู้รอดชีวิตตอนที่ยังนึกกลัวอยู่ จางซิ่วเอ๋อก็จับตำลึงเงินในอกเสื้อตัวเองพร้อมรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าถึงแม้ครั้งนี้จะหวาดเสียวไปหน่อย แต่อย่างไรเสียก็ได้อะไรดี ๆ มาตำลึงเงินน่ะเป็นของดี ที่บ้านนอกจากพวกผักป่าแล้วก็ยังขาดแคลนทุกอย่าง!นางต้องคำนวณดี ๆ ว่าจะใช้ตำลึงเงินนี่อย่างไรในตอนบ่ายนี้เอง จางซิ่วเอ๋อก็ซื้อของเสร็จและเก็บของเรียบร้อย ก่อนจะเดินกลับทีละก้าวตอนแรกนางจะเดินกลับ แต่ระหว่างทางก็เจอเกวียนของตาเฒ่าหลี่พอดีตาเฒ่าหลี่เห็นแล้วก็ทักจางซิ่วเอ๋อ “ซิ่วเอ๋อ เจ้าขาพลิกไม่ใช่หรือ? ขึ้นรถสิ ข้าไม่คิดเงิน”ตาเฒ่าเองก็เห็นใจจางซิ่วเอ๋อมากกับสิ่งที่นางต้องเจอ จึงอยากจะช่วยดูแลบ้างจางซิ่วเอ๋อนั้นขาพลิกเสียที่ไหนล่ะ? แต่ด้วยความที่นางเป็นคนบอกเอง เวลานี้ถ้าบอกว่าตัวเองไม่เป็นอะไรก็เหมือนโกหกแล้วนางก็เจ็บเอวมากด้วยนางมองคนบนรถเกวียน ซึ่งแม่หลินก็อยู่ นางล่ะไม่อยากจะไปนั่งอยู่บนรถเกวียนเลยจริง
