ๆแต่คิดไปคิดมาก็ตัดสินใจขึ้นมานั่งนางอาจจะผละจากไปเลยโดยไม่ต้องวุ่นวายก็จริง แต่แม่หลินอาจจะคิดว่านางกลัว!“ขอบคุณท่านปู่หลี่เจ้าค่ะ”จางซิ่วเอ๋อกล่าวยิ้ม ๆตาเฒ่าหลี่ได้ยินคำว่าท่านปู่หลี่แล้วก็อุ่นใจเป็นพิเศษ เขารับคำก่อนออกเกวียนแม่หลินมองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยสายตาเย็นเยียบพลางคิดในใจ อายุเท่านี้ก็รู้จักยั่วคนอื่นแล้ว!จวี๋ฮวาเข้ามาใกล้และถามด้วยรอยยิ้ม “เจ้าขายผักได้ไหมจ๊ะ?”จางซิ่วเอ๋อมีรอยยิ้มระบายบนใบหน้า “ขายได้เจ้าค่ะ”ของที่นางซื้อล้วนใส่ไว้ในตะกร้าสาน และตอนนี้มีที่ครอบปิดตะกร้า คนอื่นย่อมมองไม่เห็น ไม่อย่างนั้นจางซิ่วเอ๋อคงไม่มีทางนั่งเกวียนแน่แต่ก็ไม่มีใครอยากรู้อยากเห็นกับของในตะกร้าจางซิ่วเอ๋อเลยนอกจากนั้นจางซิ่วเอ๋อก็ถือถุงเล็ก ๆ ไว้ ซึ่งของด้านในเป็นข้าวโพดบด หากซื้อธัญพืชก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ทุกคนจึงไม่แปลกใจถึงจางซิ่วเอ๋อจะซื้อธัญพืชคุณภาพค่อนข้างดีก็น่าจะทำเพื่อจางชุนเถาจางชุนเถาไม่เหมือนกับจางซิ่วเอ๋อปกติจางซิ่วเอ๋อเป็นคนไม่มีปากมีเสียง แทบไม่มีตัวตนในหมู่บ้าน แต่จางชุนเถานี่ขึ้นชื่อในหมู่บ้านเรื่องความก๋ากั๋นและทำงานเก่งถ้าไม่ใช่เพราะจางชุนเถามีแม่ที่ไม่มีลูกชาย คงมีคนมาขอแต่งงานกับนางนานแล้วในสายตาทุกคน จางชุนเถาเป็นสาวน้อยบ้านไร่ที่ไม่เลวเลย ถึงจะก๋ากั๋นไปหน่อย แต่ภาพลักษณ์ของนางในสายตาทุกคนก็ไม่เลวนัก พอตอนนี้จางชุนเถามาเจอเรื่องแบบนี้ ทุกคนจึงเห็นใจอย่างมาก“ซิ่
