วเอ๋อ เวลาเจ้าไม่ได้ทำอะไรก็ออกมาข้างนอกบ้างนะ อย่าเอาแต่หมกตัวอยู่ในบ้าน” จวี๋ฮวาพูดอย่างเป็นห่วงจางซิ่วเอ๋อรู้ว่าความหมายของจวี๋ฮวาคือให้พวกนางไปมาหาสู่กันบ่อย ๆ นางจึงรีบเอ่ยขึ้น “แน่นอนเจ้าค่ะ”แม่หลินแค่นเสียง พึมพำขึ้นมา “ช่างไม่กลัวเสนียดเลยนะ”จวี๋ฮวาได้ยินก็มองจางซิ่วเอ๋ออย่างเป็นห่วง กลัวว่าจางซิ่วเอ๋อกับแม่หลินจะทะเลาะกันอีกแต่ตอนนี้จางซิ่วเอ๋ออารมณ์ดีสุด ๆ จึงแค่กลอกตามองบนใส่ทิศที่แม่หลินอยู่และไม่ได้สนใจนางทุกคนคุยกันเรื่องที่บ้านเสียงเบา ซึ่งจางซิ่วเอ๋อก็ไม่แทรก ตั้งใจเงี่ยหูฟังหวังว่าจะได้ข้อมูลของหมู่บ้านแล้วนางก็ได้รู้เรื่องดี ๆ จริง ๆพอมาถึงหมู่บ้าน จางซิ่วเอ๋อก็ยกของตัวเองลงมาเพื่อเตรียมกลับบ้านแต่คิดไม่ถึงว่าจะเห็นแม่เฒ่าจางยืนอยู่ใต้ต้นหวายฉู่ นางมองถุงในมือจางซิ่วเอ๋อสลับกับตะกร้าสานบนหลังของนาง พลางกลอกตาไปมาจางซิ่วเอ๋อนึกในใจว่าแย่แล้ว ด้วยความที่กลับมาพร้อมทุกคน นางก็ไม่กล้าจะลงจากเกวียนนอกหมู่บ้านพอเห็นแม่เฒ่าจางเดินมาทางตัวเอง จางซิ่วเอ๋อก็บอกกับทุกคน “ไอ้หยา วันนี้ข้ากลับมาช้าไปหน่อย ชุนเถาอยู่ที่บ้านคนเดียวข้าไม่ค่อยวางใจ ข้าไปก่อนนะ!”พูดจบจางซิ่วเอ๋อก็วิ่งเหยาะ ๆ ไปแม่เฒ่าจางเห็นภาพนี้ก็รีบไล่ตามไป “นังตัวซวย!”นางไล่ตามไปด้วยพลางตะโกนด่าไปด้วยตอนนี้จางซิ่วเอ๋อทั้งถือของในมือแล้วยังแบกตะกร้าสานอีก ทำให้การวิ่งนั้นกินแรงมาก แต่พอคิดถึงแม่เฒ่าจางที่ไล่ตามม
