ระวังเลยล้มน่ะ ไม่มีอะไรเสียหายหรอก”
นางยังปวดเอวอยู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่อยากบอกจางชุนเถา
“ตายแล้ว! พี่ ทำไมพี่ซื้อของมาเยอะขนาดนี้ล่ะเจ้าคะ?” จางชุนเถามองของที่อยู่ในถังไม้ภายในตะกร้าสาน และอุทานอย่างตกใจ
นางดึงของออกมาจนหมด ในนั้นมีชุดกระโปรงสองชุด สีชมพูดชุดหนึ่ง สีเขียวอ่อนชุดหนึ่ง
ชุดสีชมพูนั้นนางซื้อมาให้จางชุนเถา ส่วนชุดสีเขียวอ่อนจางซิ่วเอ๋อซื้อให้ตัวเอง
เสื้อผ้าที่มีรอยปะบนตัวใส่แล้วไม่ค่อยสบายเลย ตอนไม่มีตำลึงเงินก็ต้องทน พอมีตำลึงเงินแล้วจางซิ่วเอ๋อก็ไม่ยอมงกกับตัวเองหรอก
ถึงแม้สองชุดนี้จะเป็นผ้าหยาบ แต่จางชุนเถาก็ตื่นเต้นดีใจมาก นี่มันเสื้อผ้าที่ไม่มีรอยปะทั้งนั้น!
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกผิดนิดหน่อยที่ไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าให้จางซานหยา จึงซื้อลูกอมห่อนึงให้นางแทน
นางออกไปครั้งนี้ไม่ได้ซื้อเนื้อ เพราะที่บ้านมีปลาอยู่ไม่น้อย
นอกเหนือจากนี้ยังมีซีอิ๊วกับน้ำส้ม บวกกับเกลืออีกนิดหน่อย นี่เป็นของที่ตระกูลจางต้องการมากในตอนนี้
จางซิ่วเอ๋อวางของพวกนี้แล้วขึ้นเขาไปรับจางซานหยา
ปลามีกลิ่นแรงเกินไป จะให้จางซานหยาเอากลับไปให้แม่โจวกินไม่ได้ จางซิ่วเอ๋อคิดไปคิดมาแล้วจึงให้จางซานหยาไปบ้านผีสิงก่อน ส่วนตัวนางไปที่บ้านตระกูลจาง
ตอนมาถึงหน้าประตูตระกูลจาง นางก็เห็นแม่โจวซักผ้าอยู่ในลานบ้าน
จางซิ่วเอ๋อมองดูเสื้อผ้าพวกนั้นก็รู้วาไม่ใช่ของบ้านสาม แต่มีของคนอื่นด้วย ตัวที่สีสันฉูดฉาดเห็นได้ชัดว่าเป็นของ
