จางอวี่หมิน
มันทำให้จางซิ่วเอ๋อฉุนนิดหน่อย
นางไม่ได้เข้าไปในตัวลานบ้าน แต่มองแม่โจวแล้วร้องเรียก “ท่านแม่”
“เอ๊ะ! ซิ่วเอ๋อ มีอะไรเหรอ?” แม่โจวเงยหน้าและเช็ดเหงื่อ
เวลานั้นจางอวี่หมินก็เดินออกจากห้องพอดี พอเห็นจางซิ่วเอ๋อก็ด่าอย่างไม่สนใจอะไร “บอกว่าห้ามเจ้ามาที่ตระกูลจางไม่ใช่เหรอ? หรือว่าไม่มีเงินกินข้าวจึงมาขอข้าวกิน?”
สิ่งที่จางอวี่หมินพูดนั้นไม่น่าฟังยิ่งนัก จางซิ่วเอ๋อจึงมองนางด้วยสายตาเย็นเยียบ “เจ้าดูให้ดี ๆ ข้ายังไม่ได้เข้าไปในบ้านตระกูลจางเลยนะ!”
พูดมาถึงตรงนี้จางซิ่วเอ๋อก็หันไปพูดกับแม่โจว “ท่านแม่ ท่านมานี่หน่อย ข้ามีเรื่องจะบอก”
จางอวี่หมินพูดเสียงเย็น “สะใภ้สี่ เจ้ายังซักผ้าไม่เสร็จเลย!”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงเย็น “ข้ามาหาแม่ข้า เพราะซานหยาเป็นลมด้วยความหิวอยู่บนเขา ตอนนี้ข้ากำลังจะไปหาท่านหมอ เลยอยากให้แม่ข้าไปเฝ้าซานหยา!”
“อย่างไรก็ต้องทำงานให้เสร็จก่อน!” จางอวี่หมินพูดอย่างไร้เหตุผล
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “งั้นก็ได้ ข้าจะได้พาซานหยามาส่ง ถึงตอนนั้นที่ซานหยาไปหาหมอก็ต้องให้ท่านย่าออกเงิน…..”
นางพูดมาถึงตรงนี้ก็มองจางอวี่หมินอย่างมีความหมาย
จางอวี่หมินตกใจขึ้นมา “อะไรนะ? ออกเงินเหรอ? ฝันไปเถอะ! สะใภ้สี่ พอแล้ว เจ้าไม่ต้องซักผ้าแล้ว รีบไปดูนังตัวขาดทุนเด็กเถอะ!”
จางอวี่หมินกลายเป็นคนที่คำก็ตัวขาดทุนสองคำก็ตัวขาดทุน สืบทอดวิธีพูดของแม่เฒ่าจางมาอย่างสิ้นเชิง
จางซิ่วเอ๋อถึงกั
