่อ ทั้งปลานึ่ง ปลาเจี๋ยนน้ำแดง ปลากับผักดอง ปลากับเต้าหู้ ปลากับกระเทียม……
จางซิ่วเอ๋อได้ยินคุณชายฉินพูดรายชื่ออาหารพวกนี้แล้วก็รู้สึกว่าคน ๆ นี้ก็ไม่ได้น่ารังเกียจขนาดนั้น บางทีเขาอาจจะเป็นนักกินแห่งยุคโบราณก็เป็นได้?
แต่ปลาเยอะขนาดนี้ เขาจะกินหมดเหรอ? สายตาจางซิ่วเอ๋อเริ่มสงสัย
พริบตาเดียวนางก็หัวเราะเบา ๆ ตัวเองนี่จุ้นจ้านเรื่องคนอื่นจริง ๆ
คนเขามีเงินจะทำอะไรก็ได้ กินหมดหรือไม่หมดเกี่ยวอะไรกับนาง?
พูดจบคุณชายฉินก็หันมองเถ้าแก่และเอ่ยขึ้น “จ่ายเงิน”
เขาจะซื้อปลาจริง ๆ ด้วย เถ้าแก่เดาใจคุณชายคนนี้ไม่ถูกเลยว่าเขาคิดอะไรอยู่ เวลานี้ก็ได้แต่ทำตามที่เขาต้องการ
เถ้าแก่ไม่กล้านับเหรียญให้จางซิ่วเอ๋อเพราะอยู่ต่อหน้าคุณชายฉิน จึงหยิบออกมา 5 ตำลึงเงินแล้วยื่นให้จางซิ่วเอ๋อ “พอไหม?”
พอไหม? พอยิ่งกว่าพอน่ะสิ!
ปลาพวกนี้ของนางต่อให้ขายตามราคาที่ดีที่สุดอย่างมากก็แค่ครึ่งตำลึงเงินเท่านั้นแหละ
5 ตำลึงเงินนี้มากกว่าเดิมถึง 10 เท่า!
ที่จริงการที่เถ้าแก่ให้ตำลึงจางซิ่วเอ๋อขนาดนี้ก็นับว่าปวดใจอยู่เหมือนกัน แต่ช่วยไม่ได้ที่คุณชายฉินเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่นี่ ทุกครั้งที่มากินข้าวมีแต่ให้เกินไม่เคยขาด เวลานี้เขาจะต้องทำให้คุณชายฉินรู้สึกว่าเขาซื้อวัตถุดิบทำอาหารในราคาถูกไม่ได้
ตอนนี้เถ้าแก่ก็ทำใจแล้ว ขอแค่คุณชายฉินไม่มีเรื่องอะไรกับเขา ตัวเขาเองนั้นจะทำให้ ส่วนเรื่องระหว่างคุณชายฉินกับนังยาจกนี่ก็ขึ้นอยู
