นั่นเอง
คุณชายฉินก็เอ่ยต่อ “มาขายปลาใช่ไหม?”
หา?
จางซิ่วเอ๋อหันกลับไปมองคุณชายฉินอย่างไม่เข้าใจ ขายไม่ขายแล้วเกี่ยวอะไรกับเขาเหรอ?
เถ้าแก่รีบพูดขึ้น “คุณชายฉิน ท่านวางใจได้ ข้าไม่ยอมปล่อยนังเด็กนี่ไปง่าย ๆ หรอก”
จางซิ่วเอ๋อหน้าเสีย เมื่อครู่นี้เถ้าแก่จะไม่เอาเรื่องแล้ว ส่วนนางก็กำลังจะไปที่นี่ แต่ประโยคเดียวจากเขาก็ย้อนทุกอย่างกลับสู่จุดเดิม
ถึงแม้นางจะโมโห แต่ตอนนี้นางไม่มีอำนาจ ไม่มีเงิน จะไปสู้คนตรงหน้าพวกนึ้ได้อย่างไร?
คุณชายฉินกลับเหลือบมองเถ้าแก่ “เจ้าห้ามทำอะไรนาง”
เถ้าแก่ผงะไปทันที ไม่ได้จะเอาคืนหรอกหรือ? ถึงได้สั่งให้เขาห้ามทำอะไร…..
หรือว่าคุณชายฉินเปลี่ยนนิสัยแล้ว?
เป็นไปได้อย่างไรกัน!
ไม่มีผู้ใดไม่รู้ถึงชื่อเสียงของคุณชายฉิน ในเรื่องคิดเล็กคิดน้อย เจ้าคิดเจ้าแค้น แถมชอบเอาคืน!
อีกทั้งเขายังขึ้นชื่อเรื่องรักสะอาด นังยาจกนี่สาดน้ำสกปรกใส่ตัวเขา เขาจะปล่อยนางไปง่าย ๆ ได้อย่างไร? หรือคุณชายฉินหมายความว่าไม่ให้คนอื่นยุ่ง เขาขอเป็นคนจัดการเอง?
อื้ม ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ !
พอคิดได้แบบนี้ เถ้าแก่ก็มองจางซิ่วเอ๋ออย่างเห็นใจ
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อเริ่มสับสนกับสถานการณ์ ทำไมมันช่างงงงวยขนาดนี้นะ? ต่อให้นางฉลาดเฉลียวขนาดไหนก็มองคุณชายฉินผู้นี้ไม่ออก ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรในใจ
ขณะนั้นคุณชายฉินก็พูดขึ้นอีก “ข้าว่าปลานี่ดูสดใหม่มาก วันนี้ข้าจะกินปลานี่แหละ”
พูดเสร็จเขาก็พูดรายชื่ออาหารไปหลายชื
