บทที่ 39 เหตุการณ์ซวย
แต่เวลานี้นางจะว่าอะไรจางซิ่วเอ๋อได้งั้นหรือ? ย่อมไม่ได้อยู่แล้ว
ถ้านางพูดต่อ ทุกคนต้องคิดว่านางตั้งใจจะบีบคั้นจางซิ่วเอ๋อให้ตาย
แม่หลินได้แต่ก่นด่าในใจ นังคนชั้นต่ำแผนสูง หลังจากนี้นางจะไม่ยอมให้จางซิ่วเอ๋ออยู่อย่างสุขสบายแน่
แต่ถึงแม่หลินจะคิดแบบนั้น มันก็เป็นเรื่องอนาคตตอนนี้นางโดนจางซิ่วเอ๋อข่มไว้อย่างสิ้นเชิงไม่นานนักก็มาถึงตัวเมือง จางซิ่วเอ๋อจึงเช็ดน้ำตาและเอ่ยขึ้น “ข้าไปขายผักก่อนนะเจ้าคะ”จวี๋ฮวาตั้งใจจะไปกับจางซิ่วเอ๋อ แต่จะพูดก็พูดไม่ออก เพราะนางต้องไปขายงานปักที่ร้านขายผ้าปักอีกส่วนจางซิ่วเอ๋อที่ขนปลาถังหนึ่งมาขายย่อมไม่อยากให้ใครรู้อยู่แล้ว เรื่องนี้จะยอมให้คนอื่นมากับตัวเองได้อย่างไรแม่นางน้อยแบกตะกร้าสานของตัวเองขึ้นหลัง แต่ไม่ได้มุ่งหน้าไปทางทิศตลาด เพราะการไปตลาดนั้นง่ายต่อการเจอคนรู้จัก นางจึงตั้งใจจะไปเสี่ยงโชคที่โรงเตี๊ยมและนางก็อยากไปทำความรู้จักโรงเตี๊ยมไว้ พอเครื่องเทศของนางทำเสร็จเมื่อไร ก็จะได้เอาไปขายให้โรงเตี๊ยมจางซิ่วเอ๋อเดินวนอยู่พักนึง ก็มาอยู่ด้านนอกโรงเตี๊ยมที่ชื่อว่าอิ๋งเค่อจวีนางชะงัก ก่อนจะสาวเท้าก้าวไปด้านในเสื้อผ้าของนางทั้งเก่าและขาดวิ่น เผ้าผมแห้งกรังสีหน้าหม่นหมอง แถมยังแบกตะกร้าสานใบใหญ่ พอมาปรากฏตัวในโรงเตี๊ยมนี่ก็กลายเป็นจุดสนใจทันทีคนที่เข้า ๆ ออก ๆ ในโรงเตี๊ยมนี่มีแต่คนรวย ต่อให้ไม่ใช่ทุกคนที่แต่งตัวฟุ้งเฟ้อ แต่ก็ไม่
