บทที่ 36 จับผิด
จางซิ่วเอ๋อทำหน้าอย่างนึกหวาดกลัว “ตอนนั้นข้าก็ไม่ได้คิดอะไรเยอะ แค่กลัวว่าย่าจะด่าข้าน่ะ….”
จางชุนเถาถอนหายใจ เป็นอันว่าเข้าใจจางซิ่วเอ๋อ
ตอนนี้พวกนางสองคนไม่กลัวแม่เฒ่าจางแล้ว แต่สมัยก่อนตอนที่บ้านตระกูลจาง พวกนางเห็นแม่เฒ่าจางเหมือนหนูเห็นแมว โดยเฉพาะจางซิ่วเอ๋อที่หวาดกลัวจนต้องเผาหนังสือก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
จางชุนเถาบ่นเสียดายอยู่พักหนึ่งก็กลับไปอยู่ในห้วงแห่งความดีใจที่จับปลาได้
จางซิ่วเอ๋อกวาดตามองปลาและเอ่ยขึ้น “ปลานี่ตายแล้ว เอาไปขายคงไม่ได้ราคา พวกเรากินกันเองเถอะ”
จางชุนเถาทำหน้าเสียดาย ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ ถ้าขายคงได้เงินไม่น้อย กลับทำได้แค่ต้องกินเอง…..น่าเสียดายจริง ๆ
แต่จางชุนเถาก็ไม่มีวิธีอื่น จึงพยักหน้าและเอ่ย “งั้นพรุ่งนี้ตุ๋น แล้วเรียกซานหยากับท่านแม่มากินด้วยไหมเจ้าคะ”
จางซิ่วเอ๋อยิ้มและพยักหน้า “รู้แล้วล่ะ!”
เช้าวันรุ่งขึ้น จางซิ่วเอ๋อก็ตื่นแต่เช้า ค้นเอาปลาที่ตัวใหญ่หน่อยออกมา 15 ตัว ใส่ลงถังไม้ทั้งหมด แล้วเอาถังไม้ใส่ในตะกร้าสาน ซึ่งโชคดีที่ตะกร้าสานใบใหญ่กว่า
นางเอาผักป่าวางทับไว้ด้านบนด้วยและออกจากบ้าน
แบกของมากขนาดนี้ หากไปตลาดด้วยการเดินเท้าคงจะเป็นไปไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อจึงกัดฟันหยิบเหรียญทองแดงออกมา 2 เหรียญ หวังจะเรียกรถลากออกไป
ใต้ต้นหวายฉู่ใหญ่นั่นมีเกวียนวัวคันนึงจอดไว้ คนลากเกวียนเป็นชายแก่ไว้เคราแพะ ชายแก่คนนี้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านชิงสือ
