ด้อยากไปเป็นลูกสะใภ้ของแม่หลินเสียหน่อย!
เมื่อก่อนนางก็รู้อยู่แล้วว่าระหว่างตัวเองกับสวี่อวิ๋นซานนั้นคงเป็นไปไม่ได้ พอตอนนี้ได้เห็นแม่หลินก็รู้ว่ายิ่งเป็นไปไม่ได้ มีแม่สามีแบบนี้วันเวลาข้างหน้าจะได้อยู่อย่างสงบสุขเหรอ ไม่แน่นางอาจจะต้องเป็นแม่โจวคนที่สอง!
แม่หลินได้ฟังก็ชำเลืองมองจางซิ่วเอ๋อ และพูดเหมือนจงใจ “พวกเจ้าก็รู้ ตอนที่ข้ารับหลีฮวามาเลี้ยงก็ตั้งใจว่าจะให้เป็นภรรยาอวิ๋นซาน เด็กสองคนนี้โตมาด้วยกัน ความสัมพันธ์ก็ต้องดีอยู่แล้ว…..”
“ที่ผ่านมาเด็กสองคนอายุยังน้อย ในเมื่อตอนนี้พวกเขาโตแล้ว อีกไม่นานพวกเจ้าก็ได้มากินเลี้ยงงานมงคลของอวิ๋นซานบ้านข้าแล้ว” คำพูดของแม่หลินมีความอวดเบ่งอยู่นิด ๆ
นางเพ่งมองจางซิ่วเอ๋อ นึกว่าแม่นางน้อยจะมีท่าทางเจ็บปวด
แต่ใครจะรู้ว่าจางซิ่วเอ๋อในตอนนี้นั่งตัวตรงอยู่ตรงนั้น ราวกับไม่ได้ยินเรื่องนี้ ไม่สิ นางน่าจะได้ยิน เพียงแต่ไม่ได้แยแสมากกว่า!
แม่หลินไม่พอใจนิดหน่อย
บุตรชายถึงกับยอมเถียงกับนางเพื่อจางซิ่วเอ๋อ แต่ดูจางซิ่วเอ๋อสิ อย่างกับไม่แยแสลูกชายนางเลยสักนิด เรื่องนี้ทำให้แม่หลินรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง วาจาของนางจึงทวีความไม่น่าฟังขึ้น “หลีฮวาบ้านข้า ข้าเลี้ยงดูมาอย่างหวงแหน ต่อให้ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แต่ก็เสมือนลูกแท้ ๆ ไม่ใช่อะไรที่พวกดวงกินสามีเทียบได้หรอกนะ”
คำพูดของแม่หลินเจาะจงอย่างเห็นได้ชัด
ทุกคนทอดสายตาไปที่จางซิ่วเอ๋อ และมีความคิดมากมายในใจ
ทำไมแม
