บทที่ 34 ลงแหครอบ
จางชุนเถาได้แต่ช่วยจางซิ่วเอ๋อทำงาน
สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือบดสมุนไพรพวกนี้ให้เป็นผง มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ในหมู่บ้านมีโม่หินสำหรับบดอยู่ แต่ทุกคนล้วนเอาไว้โม่เมล็ดข้าว เครื่องเทศของนางมีกลิ่นแรงเกินไป ไม่เหมาะจะบดที่นั่น
ประกอบกับนางยังไม่อยากให้ใครรู้ว่าตัวเองใช้วัตถุดิบอะไรบ้างในการทำเครื่องเทศ
ตอนนี้จึงต้องใช้กรรมวิธีแบบดั้งเดิมที่สุด
รอให้อีกหน่อยได้เงินแล้วนางจะซื้อโม่หินแล้วก็ลาหนึ่งตัว จะได้ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้
สองพี่น้องสลับกันทำงาน พอตกกลางคืน ก็เอามาบดต่อจนเป็นผง
เมื่อถึงกลางคืน จางซิ่วเอ๋อก็นำเนื้อที่แขวนอยู่กลางบ่อน้ำลึกออกมาหมายจะต้ม แน่นอนว่านางไม่กล้าใช้ผงเครื่องเทศที่ทำขึ้นมาด้วยความยากลำบากหรอก กลับนำเครื่องเทศสามสี่ชนิดใส่เข้าไปในถุงผ้าและเย็บปิด ทำเป็นถุงเครื่องเทศแล้วใส่ไปในหม้อ
จางซิ่วเอ๋อกลัวว่าเนื้อจะเสียจึงต้มเนื้อทั้งหมด เนื้อ 2 ชั่งนำใส่ในกะละมังได้ประมาณครึ่งนึง บวกกับผักป่าบางอย่างใส่ลงไปจนเต็มหนึ่งกะละมัง
ส่วนปลาที่จับมาได้นั้นจางซิ่วเอ๋อไม่กล้ากิน ได้แต่เอาเกลือหมักไว้ กะว่าแม่โจวมาเมื่อไหร่แล้วจะต้มให้นางกิน ปลาจี้อวี๋นี่บำรุงคนท้องดีนักแล
เมื่อกับข้าวทุกอย่างตั้งพร้อมสรรพบนโต๊ะ จางซิ่วเอ๋อจึงเริ่มกินก่อน จากนั้นจางชุนเถาและจางซานหยาถึงเริ่มกิน
ถึงแม้เด็กสองคนนี้จะเกิดในครอบครัวยากจน แต่ก็มารยาทดีมาตลอด
จางชุนเถากินเนื้อไปชิ้นหนึ่งก
