่อนจะรีบพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจ “พี่ เนื้อรอบนี้อร่อยกว่าเมื่อก่อนอีกเจ้าค่ะ!”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยพลางอมยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้ว”
“ข้าเห็นพี่ใส่สมุนไพรไปตั้งมาก นึกว่าเนื้อที่ทำออกมาจะขม! คิดไม่ถึงว่าจะหอมขนาดนี้!” จางชุนเถาเอ่ยอย่างไม่อาจปกปิดความยินดีของตนไว้ได้!
ส่วนจางซานหยาก็กินไปคำนึง “พี่หญิงใหญ่ เนื้อนี่อร่อยกว่าเนื้อต้มที่พี่ซื้อจากในตลาดมาให้เรากินครั้งที่แล้วเยอะเลย!”
เครื่องเทศนี่นอกจากจะลดความคาวของเนื้อได้ ยังช่วยให้รสดีขึ้น คนยุคปัจจุบันกินเครื่องเทศทุกวันอาจจะไม่รู้สึกอะไร แต่คนยุคโบราณไม่เคยได้กินของที่ใส่เครื่องเทศมาก่อน พอได้กินก็ตื่นเต้นเป็นธรรมดา
ได้กินเนื้อก็ดีอยู่แล้ว ตอนนี้อร่อยขึ้นกว่าเดิมอีก สามพี่น้องจึงกินเต็มที่ กินจนกินต่อไม่ไหวแล้วถึงยอมเลิกรา
แต่น่าเสียดายที่แม่โจวไม่อยู่ที่นี่ ตอนนี้เหลือซาลาเปาแค่ 2 ลูก ซึ่งล้วนเก็บไว้ให้นางทั้งหมด จางซิ่วเอ๋อจึงหาใบไม้ใบใหญ่ 2-3 ใบห่อผักและแผ่นแป้งข้าวโพดให้จางซานหยานำกลับบ้าน
พอแม่โจวเห็นของกินพวกนี้ก็มีสีหน้าเศร้าสร้อย
ยิ่งบุตรสาวกตัญญูเท่าไหร่ นางยิ่งรู้สึกว่าบ้านหลังนี้ช่างเย็นชา
ครั้งนี้แม่โจวก็ไม่ลังเล กินจนหมด เพื่อเจ้าก้อนแป้งในท้องนางแล้วนางก็ต้องบำรุงตัวเองให้ดี
จนถึงเวลามื้อเย็นของตระกูลจาง แม่โจวที่กินอิ่มแล้วก็กินไปไม่กี่คำ แม่เฒ่าจางเห็นก็ด่าขึ้นมาอีกว่าท้องนี้ของแม่โจวต้องเป็นบุตรสาวแน่ ๆ
วันเวลาหลังจากนั้
