น จางซิ่วเอ๋อก็ไม่กล้าไปตลาดอีก ส่วนจางชุนเถาอยู่บ้านทำพวกเครื่องเทศ
ตอนนี้จางชุนเถามั่นใจกับเครื่องเทศที่จางซิ่วเอ๋อทำมาก ของนี่ทำให้กับข้าวอร่อยขึ้นได้ นางเชื่อว่าขายออกแน่
ส่วนจางซิ่วเอ๋อในเวลานี้ไปตัดไผ่อยู่ นางตั้งใจจะทำแหครอบ
ในเมื่อรู้แล้วว่าในลำธารมีปลา หากนางไม่ไปจับก็จะรู้สึกคันยุบยิบในใจ แต่ตอนนี้นางไม่ลงไปจับในน้ำเองแล้ว เพราะประสิทธิภาพต่ำมาก เอาเวลานั้นไปทำเรื่องอื่นหาเงินมาซื้อปลาดีกว่าเยอะ
ถ้าปลานี่จับง่ายขนาดนี้ คนในหมู่บ้านจะยอมปล่อยปลาพวกนี้ไปได้อย่างไร?
จางซิ่วเอ๋อตั้งใจจะทำแหครอบนี่เพื่อผลระยะยาว
นางไม่ช่ำชองเลยในการถักแหครอบ ทำให้ต้องใช้เวลาทำมันถึง 3 วันเต็ม ๆ ส่วนสภาพของแหครอบเหรอ?….ก็ดูไม่ค่อยดีเท่าไรนัก
แต่ของนี่ไม่ใช่ตะกร้าสาน ดูดีไปก็เปล่าประโยชน์
จางซิ่วเอ๋อมองผลงานตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ
ส่วนจางชุนเถามองจางซิ่วเอ๋ออย่างไม่เข้าใจ “พี่ ของนี่จับปลาได้จริงเหรอเจ้าคะ?”
จางซิ่วเอ๋อมองแหครอบไม้ไผ่ที่ตัวเองถักด้วยสีหน้ามั่นใจ “เจ้าวางใจได้เลย”
เห็นจางซิ่วเอ๋อพูดอย่างมั่นใจแบบนั้น ความจริงแล้วนางเองก็ยังไม่มั่นใจนัก แต่เวลานี้นางกระดากเกินกว่าจะพูดแบบนั้นกับจางชุนเถา
ในคืนนั้นเอง จางซิ่วเอ๋อกับจางชุนเถาจึงคลำทางขึ้นเขาไป วางเศษเนื้อในแหครอบแล้วปล่อยลงน้ำ
นางไม่กล้าทำแบบนี้ตอนกลางวันหรอก ใครมาเห็นนางจับปลาไม่ได้คงเป็นเรื่องเล็ก แต่ถ้าจับปลาได้คนในหมู่บ้านคงพากั
