นเลียนแบบ
จะบอกว่าจางซิ่วเอ๋อเห็นแก่ตัวก็ได้ ขี้งกก็ได้ นางไม่ใช่คนใจกว้างเห็นแก่มวลชนขนาดนั้นอยู่แล้ว ตอนนี้ตัวเองยังกินไม่อิ่มเลย ไม่มีความคิดจะบอกวิธีหากินของตัวเองให้คนอื่นหรอก
พอตกดึกฝนกลับตกหนัก
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกเป็นห่วงนิดหน่อยว่าตนเองจะวางแหครอบไว้ไม่แน่นและโดนน้ำซัดไป นางจึงหลับไม่ค่อยสนิท
นี่นางใช้เวลาทำถึง 3 วันเลยนะ โดนคมไม้ไผ่บาดมือไปไม่รู้กี่แผล! ถ้าแหครอบโดนน้ำซัดไปจะไม่ให้เจ็บใจได้อย่างไร?
เช้าวันรุ่งขึ้นฝนกลับตกหนักขึ้นไปอีก ไม่สามารถขึ้นเขาได้เลย จางซิ่วเอ๋อก็ง่วงหนัก จึงนอนไปทั้งวัน
จนถึงเวลากลางคืน ฝนจึงได้หยุดตก จางซิ่วเอ๋อจึงคิดจะขึ้นเขาไปดูว่าในแหครอบมีปลาหรือไม่
จางชุนเถาตื่นเต้นพอสมควร ด้านหนึ่งนางก็คิดว่าแหครอบของจางซิ่วเอ๋อจับปลาไม่ได้ อีกด้านก็คาดหวังว่าจะจับปลาได้
ก่อนไป จางซิ่วเอ๋อก็คิดไปคิดมา และหิ้วถังไม้ที่บ้านไปด้วย
จางชุนเถาเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ “พี่ จะเอาถังไม้ไปด้วยทำไม? หรือพี่คิดว่าจะจับปลาได้เป็นถังจริง ๆ ?”
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะแห้ง “เผื่อไว้ก่อนน่ะ”
ตอนนี้นางไม่กล้ารับประกันว่าจะจับปลาได้มากขนาดไหน ถ้าถึงตอนนั้นแล้วจับไม่ได้เลยสักตัวจะไม่ขายหน้าแย่เหรอ?
จางซิ่วเอ๋อเดินอยู่ด้านหน้าแล้วหันไปมองจางชุนเถาเป็นครั้งคราว “ถนนลื่น เจ้าเดินระวังด้วยนะ”
ฝนเพิ่งตกไปเมื่อก่อนหน้านี้ ทำให้ยังมีกลิ่นดินคลุ้งอยู่ในอากาศ หยดน้ำเกาะอยู่เต็มต้นไม้ใบหญ้า ถึงต้นหญ
