อวี่หมินรังแกอยู่“สือโถวไม่ร้องนะจ๊ะ…ไม่ร้อง…” แม่เถาปลอบสือโถวไปพลาง และไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ สีหน้านางมืดครึ้มเป็นอย่างมากกลับมาพูดถึงจางซิ่วเอ๋อบ้าง ตอนนี้นางกลับถึงบ้านผีสิงแล้ว พร้อมกับรู้สึกหัวร้อนสุด ๆต่อให้ครั้งนี้แม่เฒ่าจางไม่ได้เปรียบอะไร แต่นางก็โดนแม่เฒ่าจางแย่งซาลาเปาไปได้ จะไม่ให้หงุดหงิดใจได้อย่างไรเมื่อกลับไปถึงบ้าน นางต้องกินน้ำเย็นสองจอกรวดถึงจะพอข่มไฟโทสะในใจลงไปได้บ้างจางชุนเถาเห็นจางซิ่วเอ๋อมีสีหน้าไม่ดีก็เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง แต่จางซิ่วเอ๋อไม่อยากพูดอะไรมาก………………………………………………
มองเผิน ๆ เหมือนจะได้ดิบได้ดี แต่พอคิดดูดี ๆ ก็เป็นไปได้มากว่ายังไม่ทันจะได้ดี ก็เป็นแม่ม่ายเสียก่อน!
บุตรสาวจากตระกูลดี ๆ ที่ไหนจะอยากเสี่ยง?
จางซิ่วเอ๋อก็เป็นตัวอย่างแล้วไม่ใช่หรือ?
พอคิดได้ดังนี้ ทุกคนก็สงสารจางซิ่วเอ๋อมากขึ้นไปอีก
แต่แม่เฒ่าจางนั่นสิ หน้าด้านอย่างยิ่ง ขนาดโดนทุกคนมองด้วยสายตาดูถูกและตำหนิไปแล้ว นางก็ดูจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย
นางลุกขึ้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอื้อมมือไปตบฝุ่นที่ก้นแล้วเดินบิดกลับไปพร้อมคาบซาลาเปาในปาก
พอมาถึงที่บ้าน ก็เอาซาลาเปาครึ่งลูกที่เหลือให้จางอวี่หมิน
“แม่ ท่านเอาซาลาเปานี่มาจากไหนน่ะ?” จางอวี่หมินมีดวงตาเป็นประกาย
แม่เฒ่าจางแค่นเสียง “ให้เจ้ากินแล้วเจ้าก็กินไป อย่าพูดมาก”
แม่เถาแห่งบ้านสามมองซาลาเปาในมือจางอวี่หมินแล้วพลันบังเกิดความอิจ
