บทที่ 32 คนไร้ยางอาย
จางซิ่วเอ๋อมองแม่เฒ่าจางอย่างขบขัน “ถ้าท่านย่าจะพูดเช่นนี้ งั้นเราไปให้ศาลตัดสินกัน”
นางประพฤติตนอยู่ในทำนองคลองธรรม ไม่กลัวไปศาลหรอก
แต่แม่เฒ่าจางนั้นไม่เหมือนกัน พอนางเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อจะขึ้นศาล และท่าทางไม่ใช่แค่ขู่เล่น ๆ แต่คิดจะไปจริง ๆ จึงบังเกิดความหวาดกลัวในใจ
“เรื่องนั้นไม่ต้องหรอก ถ้าเจ้าขโมยจริง ๆ ใต้เท้าสั่งลงโทษเจ้าก็จะขายขี้หน้าตระกูลจางเปล่า ๆ”แม่เฒ่าจางพึมพำ
“เรื่องนั้นท่านย่าไม่ต้องห่วง ตอนนี้ต่อให้ท่านไม่อยากเอาความในเรื่องที่ข้าขโมยเงิน ข้าก็อยากจะเอาความในเรื่องที่ท่านใส่ร้ายข้า!”จางซิ่วเอ๋อเอ่ยกลับ
เมื่อครู่นี้ที่จางซิ่วเอ๋อเค้นให้แม่เฒ่าจางพูดจำนวนเงินออกมาเพราะคิดว่านางคงพูดออกมาเป็นจำนวนเงินไม่น้อย เนื่องจากหากเป็นคดีเล็ก ๆ ที่บาดหมางกันด้วยเงินแค่ไม่กี่เหรียญ ทางการอาจจะไม่สนใจ
นางแค่ต้องการจะให้มีหลักฐานมัดตัวแม่เฒ่าจางในเรื่องที่ใส่ร้ายนาง
“ข้าไม่ไป!” แม่เฒ่าจางมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
จางซิ่วเอ๋อชำเลืองมองนาง ถึงแม้ครั้งนี้นางจะจับผิดแม่เฒ่าจางได้ แต่ตอนนี้นางยังลากนางไปขึ้นศาลจริง ๆ ไม่ได้
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ต่อให้พิสูจน์ว่าผิดจริง แม่เฒ่าจางก็แค่โดนตีไม่กี่ทีแล้วกลับบ้านได้เท่านั้น
ถ้านางส่งย่าแท้ ๆ ของตัวเองไปขึ้นศาลจริง ๆ ไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไรหรือสาเหตุอะไรก็ตาม มันก็ทำให้คนอื่นรู้สึกว่านางอกตัญญูอยู่ดี
ลงทุนเยอะแต่ผลตอบแทนน
