้อยแบบนี้ จางซิ่วเอ๋อไม่ทำหรอก
ครั้งนี้นางก็แค่อยากขู่แม่เฒ่าจางเท่านั้น เป็นการบอกนางว่าอย่ามาหาเรื่องตน
“ในเมื่อท่านย่าไม่ไป งั้นวันหลังก็เลิกกล่าวหาว่าข้าเอาเงินตำลึงที่บ้านไปได้แล้ว ถ้าตระกูลจางต้องขายขี้หน้าขึ้นมา มันจะดีกับท่านหรือดีกับข้ากันแน่ล่ะ?” จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียงเอ่ย
แม่เฒ่าจางเริ่มหน้าเสีย นางไม่ยอมไปกับจางซิ่วเอ๋อ ก็เหมือนยอมรับว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ได้เอาเงินตำลึงไป
แต่เมื่อครู่นางยังอยากใช้เรื่องนี้เพื่อบีบให้จางซิ่วเอ๋อกลับบ้านแล้วเอาไปขายอยู่เลย! คิดแล้วก็อดเจ็บใจไม่ได้ แต่ตอนนี้ก็นึกกลัวทางการขึ้นมา จึงเงียบไม่พูดจา
จางซิ่วเอ๋อก้มลงจะไปหยิบซาลาเปาในมือแม่เฒ่าจางที่แย่งไป นางไม่ยอมให้ของที่แม้แต่ตัวเองยังไม่กล้ากินให้กับแม่เฒ่าจางหรอก!
“เจ้าจะทำอะไร?” แม่เฒ่าจางมองจางซิ่วเอ๋ออย่างตกใจ
จางซิ่วเอ๋อชี้ซาลาเปาในมือแม่เฒ่าจางพลางเอ่ยปาก “ซาลาเปานี่ของข้า”
“โอ๊ย นังหลานอกตัญญู เมื่อกี้ชนข้าจนล้มลงกับพื้น ตอนนี้ยังไม่ยอมเอาซาลาเปานี่ชดใช้ให้ข้าอีก ต่อให้ยกซาลาเปานี่ให้ข้าเฉย ๆ เพื่อทดแทนคุณก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้วหรือเปล่า!” แม่เฒ่าจางโอดครวญด้วยสีหน้าปวดใจ
จางซิ่วเอ๋อมองแม่เฒ่าจางด้วยสีหน้าลำบากใจ “ข้าก็อยากจะทดแทนพระคุณท่านย่า แต่ข้าซื้อยาไปแล้ว พอซื้อยากับซาลาเปาเสร็จก็ไม่เหลือเงินแล้ว ท่านย่าก็รู้ว่าชุนเถาบาดเจ็บไม่เบา ตอนนี้เพิ่งจะดีขึ้นพอกินข้าวได้บ้าง ข้าถึงได้กัดฟัน
