บทที่ 31 ใส่ร้ายหน้าด้าน ๆ
“ในเมื่อท่านย่ามีเงินแค่ 8 เหรียญ แล้วท่านจะมีเงินให้ข้าขโมยได้อย่างไรเจ้าคะ?” จางซิ่วเอ๋อถามกลับ
อาจฟังดูเหมือนจางซิ่วเอ๋อพูดเรื่องขโมยเงิน แต่ถ้าฟังดี ๆ ทุกคนก็จะรู้ว่าปกติแม่เฒ่าจางทำไม่ดีกับแม่โจวไว้มาก
ที่จริงเรื่องที่แม่เฒ่าจางทำไม่ดีกับแม่โจวนั้นทุกคนพอจะทราบอยู่บ้าง แต่มันก็เป็นเรื่องในรั้วบ้านคนอื่น บวกกับแม่โจวไม่ใช่คนปากสว่าง ทั้งขี้กลัวและอ่อนแอ จึงไม่เคยพูดเรื่องนี้กับคนอื่น
ทุกคนก็แค่ฟังต่อ ๆ กันมา ไม่มั่นใจนัก
พอได้ยินที่จางซิ่วเอ๋อพูดในตอนนี้ สายตาที่ทุกคนมองแม่เฒ่าจางก็กลายเป็นดูแคลนขึ้นมา
ถึงแม้แม่โจวจะไม่มีลูกชาย แต่เวลาทำงานก็ไม่มีพละกำลังด้อยไปกว่าคนงานคนไหนเลย ใน 1 ปีอย่างไรก็หาเงินเข้าบ้านได้ 2 ตำลึงเงิน แต่แม่เฒ่าจางกลับไม่คิดจะเสียเงินแค่ไม่กี่เหรียญให้
ขี้งกจริง ๆ ใจร้ายยิ่งนัก!
แม่เฒ่าจางถูกคนอื่นมองจนเริ่มร้อนตัว นางพลันเถียงข้าง ๆ คู ๆ “เงินข้าหายตั้งแต่ก่อนที่แม่เจ้าจะป่วยเสียอีก!”
ถึงแม้แม่เฒ่าจางจะรู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อไม่เหมือนเมื่อก่อนตรงที่นางถึงกับกล้าเถียงตน แต่ก็ยังไม่กลัวจางซิ่วเอ๋ออยู่ดี
คงจะเป็นเพราะที่ผ่านมารังแกดรุณีน้อยจนชิน เวลานี้จึงคิดจะข่มจางซิ่วเอ๋อไว้เหมือนก่อน
“ข้าลำบากแทบแย่กว่าจะเลี้ยงเจ้าจนเติบใหญ่ ไม่ได้ทิ้งเจ้าเพราะเห็นเป็นตัวขาดทุน คิดไม่ถึงว่านอกจากเจ้าจะไม่รู้จักทดแทนบุญคุณแล้ว กลับขโมยเงินที่ได้มาด
