างอวี่หมินแค่นเสียง “ซาลาเปานี่น่ะแม่ข้าให้มา ลูกเจ้าอยากกินเจ้าก็ไปซื้อเองสิ! ทำไมต้องยุให้ลูกเจ้ามาแย่งซาลาเปาข้าด้วย?”
แม่เถายิ่งรู้สึกไม่ชอบใจเข้าไปใหญ่ นางกำลังจะปริปากพูดอะไรบางอย่าง แต่แม่เฒ่าจางสังเกตเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงนี้แล้ว นางเลิกคิ้วและเอ่ยขึ้น “เดี๋ยวอวี่หมินก็จะออกเรือนแล้ว ของในบ้านนี้อีกหน่อยก็เป็นของพวกเจ้าหมดนั่นแหละ ตอนนี้ให้อวี่หมินได้กินของดี ๆ สักหน่อยจะเป็นอะไรเล่า?”
แม่เถาไม่กล้าพูดอะไรอีก นางรู้ว่าถ้าตัวเองเถียงต่อ แม่เฒ่าจางต้องไม่ยอมแน่
นางจึงข่มโทสะของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว แต่สือโถวยังเด็ก จะไปควบคุมอารมณ์ตัวเองได้อย่างไรกัน ปกติเขาอยู่ที่ตระกูลจางก็เป็นคนเอาแต่ใจอยู่พอตัวเหมือนกัน ดังนั้นจึงเอาศีรษะโขกจางอวี่หมิน
จางอวี่หมินเซเล็กน้อย พอยืนทรงตัวได้ก็ผลักสือโถวอย่างแรง
อย่างไรเสียสือโถวก็อายุน้อย จึงโดนจางอวี่หมินผลักจนล้มกระแทกกับพื้น และร้องไห้โฮ
แม่เถาเห็นดังนั้นก็รีบอุ้มสือโถวขึ้นมา ฝ่ามือเด็กชายถลอกเป็นแผลใหญ่มีเลือดซึม
จางอวี่หมินกลับไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด นางเอาซาลาเปาคำสุดท้ายเข้าปากแล้วเดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
สายตาแม่เถามืดครึ้มในบัดดล นางอยู่บ้านนี้ต่อไม่ได้แล้ว ถึงแม้สถานะตนในบ้านจะสูงกว่าแม่โจวเยอะ แต่ก็ยังต้องโดนแม่เฒ่าจางและจางอวี่หมินรังแกอยู่
“สือโถวไม่ร้องนะจ๊ะ…ไม่ร้อง…” แม่เถาปลอบสือโถวไปพลาง และไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
