บทที่ 30 ไม่ลงรอยกัน
ในขณะที่จางซิ่วเอ๋อจะออกจากบริเวณต้นหวายฉู่ ก็มีคนเดินสวนมา
ตอนเดินเฉียดกับจางซิ่วเอ๋อ คนผู้นั้นก็ยื่นมามือดึงเสื้อผ้าจางซิ่วเอ๋อและล้มลงไป
“โอ๊ย เจ็บ!” คนผู้นั้นโวยวายเสียงดัง
จางซิ่วเอ๋อชะงัก นี่มันนักต้มตุ๋นงั้นหรือ?
จากนั้นจางซิ่วเอ๋อก็ยิ่งประหลาดใจมากกว่าเดิม ยามก้มมองก็รู้สึกโกรธจนแทบจะหัวเราะ คนบนพื้นนั่นมันแม่เฒ่าจางผู้เป็นย่าแท้ ๆ ของเธอนี่!
จางซิ่วเอ๋อเพ่งมองแม่เฒ่าจาง นี่นางคิดจะสร้างเรื่องอะไรอีก?
แม่เฒ่าจางยกแขนขึ้น ชี้นิ้วใส่จางซิ่วเอ๋อ “นางเด็กอกตัญญู วันนี้ก่อนออกจากบ้านข้าลืมดูปฏิทินซะนี่ ถึงได้มาชนเจ้าได้!”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่เฒ่าจางที่ชิงฟ้องก่อนทั้งที่เป็นคนร้ายด้วยสายตาเย็นเยียบ
“โอ๊ย ข้านี่รันทดจริง ๆ มีลูกสะใภ้คลอดตัวขาดทุนมาทีเดียวสามคน นังตัวขาดทุนคนโตเป็นเด็กอกตัญญู ยุยงให้ตัวขาดทุนคนเล็กโหม่งกำแพงฆ่าตัวตาย” แม่เฒ่าจางโวยวาย
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยอย่างไร้อารมณ์ “ท่านย่า นี่ท่านทำอะไรน่ะ ลุกขึ้นเร็ว พื้นมันเย็นนะ”
คำพูดนี้ดูเหมือนเป็นห่วงเป็นใย แต่ถ้าฟังดี ๆ ก็จะพบว่าเป็นการปฏิเสธข้อกล่าวหาว่านางเป็นคนเดินชนแม่เฒ่าจาง
“ท่านย่า ท่านอายุมากแล้วเดินไปไหนมาไหนก็ระวังด้วยนะเจ้าคะ ยังดีที่วันนี้คนที่ท่านเดินชนคือข้า หากวันไหนไปชนคนอื่นเข้าจะทำอย่างไร?” จางซิ่วเอ๋อเอ่ยต่อ
คำพูดนี้ไม่มีใครระแคะระคายได้ แต่สามารถผลักความผิดกลับไปที่แม่เฒ่าจางได้อย่างแนบเ
