ินหรือจันทน์แปดกลีบ แต่ห่อเล็กเพียงนี้ ต่อให้กินจนหมดก็ไม่มีปัญหา นอกจากนี้ต่อให้จางซิ่วเอ๋อซื้อของพวกนี้เพราะจะนำไปวางยาคนอื่น แต่แค่โป๊ยกั๊กก็สืบสาวมาถึงเขาไม่ได้หรอก
อย่างไรเสียทางการมีการบังคับให้จำกัดการซื้อขายแค่ตัวยาอย่างสารหนู ดอกคำฝอย ไม่ได้พูดถึงยาธรรมดาพวกนี้
ส่วนพวกขิงแห้ง นอกจากรสจัดไปหน่อย ก็ไม่มีอะไรที่เป็นส่วนทำร้ายร่างกาย
ไม่นานนักจางซิ่วเอ๋อก็ได้สิ่งที่ต้องการ ครั้งนี้ใช้ไป 80 เหรียญ
จางซิ่วเอ๋อร้อยห่อกระดาษเข้าด้วยกัน แล้วถือหิ้วเดินออกจากร้านยา
นางซื้อลูกกลิ้งหินอันนึงมาบดกระเทียม ของนี่แพงไม่น้อย ใช้เงินไป 30 เหรียญ หลังจากนั้นจางซิ่วเอ๋อก็ไม่กล้าเดินเตร็ดเตร่ภายในตัวเมืองอีก
เพราะยิ่งเดิน ก็ยิ่งรู้สึกว่าที่บ้านขาดของอีกหลายอย่าง
แต่จางซิ่วเอ๋อก็กัดฟันซื้อตะกร้าไผ่สานมา ของนี่เป็นสิ่งจำเป็น จะเอาแต่ใช้ของจากตระกูลจางไม่ได้ ไม่รู้ว่าแม่เฒ่าจางจะจับได้ตอนไหน เมื่อถึงเวลานั้นคงได้เกิดเรื่องอีก
ยังดีที่ของนี้ไม่แพง มันไม่มีต้นทุนอะไร แค่ให้ค่าฝีมือเพียง 5 เหรียญก็พอ
ก่อนกลับจากในตัวเมือง นางชั่งใจอยู่นานมาก สุดท้ายก็ซื้อซาลาเปามา 3 ลูก นางในตอนนี้ไม่กล้าซื้อซาลาเปาแบบมือเติบแล้ว
ซาลาเปา 3 ลูกนี้ซื้อไปให้แม่โจวกับซานหยา
ซานหยาอายุน้อยมาก กำลังอยู่ในวัยตะกละ และจางซิ่วเอ๋อก็ชอบซานหยาจริง ๆ จึงตามใจนาง ส่วนแม่โจวนั้นนางรู้สึกผิดต่อนางหลังจากเข้ามาสิงอยู่ในร่างนี้
นี่จ
