บทที่ 27 สวี่หวินซาน
คนตรงหน้าเป็นหนุ่มสาววัยรุ่นคู่หนึ่ง
ชายหนุ่มอายุราว ๆ 17 ปี ส่วนหญิงสาวดูอ่อนกว่าหน่อย ซึ่งดูแล้วอายุน่าจะไล่เลี่ยกับจางซิ่วเอ๋อ
ชายหนุ่มมีคันธนูอยู่ที่หลัง ส่วนหญิงสาวแบกตะกร้าไผ่สานไว้
ชายหนุ่มตรงหน้านั้นมีผิวคล้ำ หน้าตาไปวัดไปวาได้ เมื่อตอนที่เขากำลังยิ้มก็ให้ความรู้สึกสดใสและดูเป็นคนขยันขันแข็ง
จางซิ่วเอ๋อเห็นสองคนนี้ แต่กลับนึกไม่ออกว่าทั้งสองเป็นใคร ดูท่าแล้วในความทรงจำของจางซิ่วเอ๋อ ทั้งสองคงเป็นคนไม่สำคัญอะไรต่อนางเท่าใดนัก
แต่จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าสองคนนี้ต้องรู้จักตัวเองแน่ ๆ จึงยิ้มให้เป็นการทักทาย
วินาทีที่ชายหนุ่มเห็นจางซิ่วเอ๋อ ดวงตาเขาเป็นประกายเล็กน้อย และมีท่าทางดีใจ
ส่วนหญิงสาวคนนั้นเบ้ปากเหมือนไม่พอใจ ส่งสายตารังเกียจให้จางซิ่วเอ๋อ ซึ่งแสดงออกว่าเกลียดอย่างชัดเจน
จางซานหยาร้องเรียกด้วยน้ำเสียงใส ๆ ของเด็ก “พี่สวี่”
จากนั้นจางซานหยาก็ชะงักไปครู่นึงก่อนจะเอ่ยอีกครั้ง “พี่หลีฮวา”
ดูออกว่าจางซานหยาไม่ค่อยชอบหญิงสาวที่ชื่อหลีฮวาเท่าไหร่ ถึงแม้ว่าซานหยาจะยังเด็กแต่ก็เป็นเด็กฉลาดและทักทายได้อย่างมีมารยาท
จางซิ่วเอ๋อก็เรียกตามจางซานหยา “พี่สวี่ หลีฮวา พวกเจ้าก็จะขึ้นเขาเหมือนกันเหรอ?”
นางไม่ได้เรียกหล่อนว่าพี่หลีฮวา เพราะทั้งสองดูแล้วอายุพอ ๆ กัน แต่นี่ถ้าเรียกผิดก็กระอักกระอ่วนอยู่ไม่น้อย
ชายหนุ่มแซ่สวี่บอกยิ้ม ๆ “ใช่แล้ว ข้าจะขึ้นมาวางกับดักบนเขาน่ะ
