มอง
จางซิ่วเอ๋อสัมผัสได้ แต่ไม่ได้หันกลับไป แต่เอ่ยถามเสียงเบา “ซานหยา ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเรากับพี่สวี่ดีมากเลยเหรอ?”
“พี่สวี่เหรอ เขาดีกับพวกเราสามพี่น้องนะ แต่สำหรับพี่รองกับข้าที่เขาดีกับเราก็เป็นเพราะเห็นแก่พี่ใหญ่….” เด็กมักพูดความจริงโดยไม่คิดมาก จางซิ่วเอ๋อแค่ถามนิดเดียว จางซานหยาก็เล่าเรื่องที่ตัวเองรู้ออกมาหมดเลย
จางซานหยาเชื่อใจจางซิ่วเอ๋อมาก เวลาอยู่กับจางซิ่วเอ๋อนางไม่มีคิดเล็กคิดน้อย และไม่ระแวงอะไรเลย แต่นี่ถ้าแม่เฒ่าจางถาม รับรองว่าซานหยาไม่พูดอะไรทั้งนั้น
พอจางซิ่วเอ๋อได้ฟังที่จางซานหยาพูดก็รู้สึกหัวโตขึ้นมา
นี่เห็นได้ชัดเลยว่ามีอะไรในกอไผ่ ที่ชายหนุ่มคนนั้นดีกับน้องสาวทั้งสองของนาง…นี่ล่ะมั้งที่เขาว่ารักใครก็รักสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเขาด้วย
หรือตัวเองไม่ได้คิดมากไปจริง ๆ ชายหนุ่มคนนั้นชอบนางจริง ๆ งั้นเหรอ? บ้าน่า ไม่ใช่หรอก เขาชอบจางซิ่วเอ๋อคนเก่าต่างหากเล่า
จางซิ่วเอ๋อถามอีก “จริงสิ พี่สวี่ชื่ออะไรนะ จู่ ๆ ข้าก็นึกไม่ออก…”
จางซานหยามองจางซิ่วเอ๋ออย่างประหลาดใจ “พี่ พี่เป็นอะไรไป พี่สวี่ชื่อสวี่หวินซานไง พี่จำไม่ได้เหรอ?”
จางซิ่วเอ๋อมองซานหยาและเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้าจำได้ แต่อาจจะเป็นเพราะตากแดดบนเขานานเกินไป เลยมึนหัวนิดหน่อยน่ะ พอเจ้าเตือนข้าก็นึกออก”
พอได้ฟังคำอธิบายของจางซิ่วเอ๋อ จางซานหยาก็คลายความสงสัยในใจ
เมื่อก่อนตอนนางขึ้นเขาทำงานโดยที่กินไม่อิ่ม บางครั้งก็ร
