บทที่ 26 อบเชย
จางชุนเถาถูกจางซิ่วเอ๋อกำชับไว้จึงอยู่แต่ในบ้าน แต่นางเป็นคนขยัน จะให้อยู่เฉย ๆ ทั้งวันเลยก็ไม่ได้หรอก อีกอย่างหม้อนั่นก็ไม่ได้ต้องจับตาดูอยู่ตลอดเวลาเสียหน่อย นางจึงหาท่อนไม้มาพรวนดินด้วยวิธีที่โง่ที่สุด
จอบด้ามนึงไม่ถูกหรอกนะ ตอนนี้ที่บ้านไม่มีเงินพอจะซื้อหรอก
ทางด้านจางซิ่วเอ๋อก็ไม่รู้ว่าที่บ้านเกิดอะไรขึ้นบ้าง เวลานี้กำลังหาของกินไปทั่วเขา
ต้องยอมรับเลยว่าผักป่าที่กินได้บนเขานี่ไม่น้อยเลย
ทั้งผักเบี้ย ผักโขม ฮุยไฉ่[1] รากผอพอติง[2] ล้วนแล้วแต่กินได้ทั้งนั้น
แต่ถึงผักป่าจะกินได้ ก็ยังเป็นผักป่า
คนนะไม่ใช่หมู ที่จะกินแค่ผักป่าก็อิ่มได้ ถ้าคนได้กินแต่ผักป่าจะทนอยู่ได้อย่างไรไหว ต่อให้ไม่อดตายก็จะร่างกายอ่อนแอจนป่วยเพราะกินไม่อิ่ม
ในยุคโบราณที่การแพทย์ยังไม่ค่อยเจริญ ต่อให้โรคเบา ๆ อย่างเป็นหวัดเป็นไข้ก็ตายได้
ตอนนี้ที่บ้านยังพอมีผักป่าอยู่ เป้าหมายที่จางซิ่วเอ๋อออกมาไม่ใช่ผักป่าพวกนี้
นางอยากหาของที่ขายได้
แต่ก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น จางซิ่วเอ๋อโชคไม่ดีพอจะเจอของหายากอย่างเห็ดหลินจืออีก
ท้ายที่สุด นางจึงมองไปที่ต้นกุ้ยฮวย[3]
วันนั้นที่นางไปซื้อพวกเครื่องเทศน์เครื่องปรุงรสในแคว้นก็เห็นของจำพวกน้ำตาล น้ำส้ม ซีอิ๊ว ส่วนพวกเครื่องเทศหัวหอมอบเชยนั้นไม่มีเลย
พอคิดมาถึงตรงนี้นางก็ตื่นเต้นขึ้นมา
นางกรอกตาเล็กน้อย และพึมพำกับตัวเอง “จะโง่จนขายอบเชยเปลือกต้นกุ้ยฮวยเลยไม่ได้ ต้องบ
