ดของพวกนี้เป็นผงแล้วผสมเข้าด้วยกัน ให้คนดูไม่ออกว่าอะไรคืออะไร……”
หลังจากใช้ความคิดอยู่สักพัก จนเมื่อจางซิ่วเอ๋อตั้งสติได้ นางก็มีรอยยิ้มดีใจบนใบหน้า
ใช่แล้ว นางตั้งใจจะขายเครื่องเทศเครื่องหอม
ในเมื่อคิดได้แล้วนางก็ไม่ชักช้าอีก
อบเชยน่ะหาง่ายมาก
ส่วนโป๊ยกั๊กหรือจันทน์แปดกลีบ…แบบสด ๆ นั้นยังโตไม่เต็มที่ แต่หาที่เหลือจากปีที่แล้วได้อยู่ แบบที่ยังอยู่บนกิ่ง ถึงแม้พวกนี้จะเคยโดนฝนมาแล้ว และรสชาติไม่จัดเหมือนตอนแรกก็ตาม
แต่แค่แงะเปลือกโป๊ยกั๊กที่ยังปิดสนิทไม่สุกดีออก ก็ยังได้กลิ่นหอมกรุ่นจากมันอยู่
ถ้าเอามาตุ๋นเลยอาจจะยังไม่มีผลอะไร แต่ถ้าแงะออกแล้วบดเป็นผง ถึงจะได้ผลไม่เต็มที่ แต่โดยรวมแล้วก็ไม่เลวนัก
แต่พริกไทยสิ หายาก
ที่นี่ต้องมีต้นพริกไทย แต่พริกไทยไม่แข็งแรงเท่าโป๊ยกั๊ก เม็ดก็เล็กนิดเดียว ยากจะเก็บรักษาบนต้นได้
แต่โป๊ยกั๊กเป็นของที่นางต้องการมากในตอนนี้จริง ๆ
จางซิ่วเอ๋อชักเริ่มจะปวดหัวนิดหน่อย นี่เพิ่งจะเริ่มปฏิบัติการจริง ๆ ทำไมเจอโจทย์หินเลยล่ะ
นางยืนเหม่ออยู่ใต้ต้นพริกไทยอยู่เนิ่นนาน แต่แล้วจางซิ่วเอ๋อก็พลันดวงตาตาเป็นประกาย เพราะคิดหาทางแก้ไขได้แล้ว
นี่ยุคโบราณนะ ทุกคนต้องรักษาโรคด้วยสมุนไพร
ถ้านางจำไม่ผิด พริกไทยก็เป็นสมุนไพรในตำราร้อยยาเสินหนง รวมถึงโป๊ยกั๊กก็เช่นกัน
ถึงแม้จางซิ่วเอ๋อจะไม่ค่อยมั่นใจว่ายุคสมัยนี้มีตำราร้อยยาเสินหนงหรือไม่ แต่นี่ก็เป็นยุคสมัยที่สมุนไพรจีนรุ่ง
