บทที่ 25 สายสัมพันธ์ครอบครัว
ใบหน้าเหลืองหมองของแม่โจวเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความลำบาก
แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังยิ้มอย่างอ่อนโยน ถึงแม้นางจะถูกความลำบากของชีวิตทรมานจนแทบไม่เหลือความเป็นคน แต่ในรอยยิ้มนี้ก็ยังมีความเมตตาของผู้เป็นแม่อยู่
“ซิ่วเอ๋อ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงข้า” แม่โจวยิ้มอย่างเข้าใจทุกสิ่งอย่าง
เมื่อครู่นางเข้าใจผิดไปจริง ๆ ซิ่วเอ๋อมีอะไรดี ๆ ก็เอามาให้นางหมด จะรู้สึกว่านางกินเยอะเกินได้อย่างไร
ที่นางเป็นแบบนั้นก็เพราะอายตัวเอง ถึงคิดเป็นอื่น
เมื่อแม่โจวกินอิ่ม ใบหน้าก็เริ่มออกสีอมชมพูมีเลือดฝาด ทั้งตอนนี้ร่างกายก็มีเรี่ยวมีแรงขึ้น นางจึงยืนขึ้นมองไปรอบ ๆ สวน แล้วก็เข้าไปดูในห้อง พอเห็นว่าเด็กทั้งสองไม่ต้องห่วงเรื่องกินอยู่ไปพักนึงก็สบายใจ
จากนั้นแม่โจวจึงตัดสินใจกลับ
ถ้านางยังไม่กลับอีกก็ไม่รู้ว่าที่บ้านจะวุ่นวายไปแค่ไหน
แต่ก่อนจะไป แม่โจวพูดกับจางซิ่วเอ๋ออย่างจริงจังด้วยความเป็นห่วง “ซิ่วเอ๋อ แม่รู้ว่าเจ้าโตแล้ว มีความคิดเป็นของตัวเอง แต่แม่ก็อดกำชับไม่ได้ ต่อให้ตอนนี้เจ้ามีตำลึงในมือก็จะใช้แบบนี้ไม่ได้นะ เจ้าต้องคิดถึงวันข้างหน้าที่ตำลึงหมดด้วยว่าจะอยู่อย่างไร ถ้าใช้แบบนี้เกรงว่าเหลือไม่เยอะแล้วล่ะสิ”
แม่โจวช่างพูดแทงใจดำนัก ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อเหลือตำลึงที่ไหนล่ะ
ตอนนี้เหลือแค่เหรียญทองแดงไว้ใช้ยามจำเป็นนิดหน่อยเท่านั้นเอง
จางซิ่วเอ๋อกลัวแม่โจวเป็นห่วง จึงไม่ได้บอกความจริง
