บทที่ 24 ผัดเนื้อ
ไม่ต้องพูดถึงความผูกพันธ์ของพี่น้องและความรักลูกของแม่โจวเลย เอาแค่ว่าอาหารสมัยโบราณนี้กินแล้วอร่อยกว่าอาหารยุคปัจจุบันที่ใส่สารเร่งโตหรือใส่ยากันแมลงเยอะมากนัก
แค่ข้าวโพดนี่ก็มีกลิ่นหวานของพืชอ่อน ๆ โชยออกมาแล้ว พอได้กลิ่นก็รู้สึกอยากอาหารขึ้นมา
แน่นอนว่าแผ่นแป้งข้าวโพดของตระกูลจางผสมธัญพืชและผักป่า จึงไม่ได้มีกลิ่นหอมน่าดมแบบนี้
แผ่นแป้งข้าวโพดสีทองเหลือง ด้านหนึ่งพองๆนิ่มๆ อีกด้านที่ติดกระทะ กรอบและหวาน
จางซิ่วเอ๋อเอาจานใหญ่สองใบในบ้านใส่แผ่นแป้งข้าวโพดจนเต็มจาน ก่อนจะยกขึ้นมา
ตอนนี้แม่โจวอึ้งจนพูดอะไรไม่ถูกแล้ว
เนื้อเยอะขนาดนี้ แถมยังมีแผ่นแป้งข้าวโพดแท้ นี่ถ้าอยู่ตระกูลจางจะเทศกาลหรือปีใหม่ก็ใช่ว่าจะได้กินนะ
จางซิ่วเอ๋อมองแม่โจวและเอ่ย “แม่ มัวอึ้งอยู่ทำไม รีบกินสิ เดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อยนะ”
ระหว่างที่พูดจางซิ่วเอ๋อก็นั่งลง ที่บ้านตอนนี้ไม่มีตะเกียบ จางซิ่วเอ๋อจึงเอาก้านหลิวมาทำเป็นตะเกียบเอง นางลอกเปลือกออก เผยให้เห็นด้านในที่เป็นเนื้อไม้สีขาว ถึงจะดูประหลาดและใช้ไม่ถนัดมือเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยก็มีประโยชน์
ทางด้านแม่โจวกลับไม่ยอมใช้สักที ยังคงมองของกินทั้งโต๊ะอึ้ง ๆ
“แม่ไม่ต้องเสียดายนะ ตอนนี้พวกเราไม่ขาดของกินเลย ที่บ้านมีแป้งข้าวโพด ในบ่อน้ำมีเนื้อ 2 ชั่ง แม่รีบกินเถอะ” จางซิ่วเอ๋อรบเร้า
“ซิ่วเอ๋อ เจ้าเอาเงินซื้อของพวกนี้มาจากไหน?” แม่โจวลังเลก่อนจะถามควา
