บทที่ 23 แม่โจวมา
แต่จางซิ่วเอ๋อก็แค่คิดเท่านั้น ไม่ไปซื้อจริง ๆ หรอก
ตอนนี้มีแผ่นแป้งข้าวโพดกินก็ดีแค่ไหนแล้ว ก่อนหน้านี้ที่อยู่ใกล้หูใกล้ตาแม่เฒ่าจางต้องอดมื้อกินมื้อ บางครั้งอาจจะได้กินแค่น้ำล้างหม้อ
พอนึกถึงรสชาติน้ำล้างหม้อ จางซิ่วเอ๋อก็คลื่นไส้อยากอ้วก
เพิ่งจะทาบแผ่นแป้งลงกระทะ ก็มีเสียงจ้อกแจ้กดังจากข้างนอก
จางชุนเถาและจางซานหยาอายุยังน้อย และได้ยินเรื่องเล่าบ้านผีสิงนี่มามาก เวลานี้จึงหน้าซีดเผือดทันที เห็นได้ชัดว่าพวกนางกลัวแค่ไหน
“พี่ พี่ว่าใครจะมาหาเราที่นี่ หรือว่าจะเป็น….ผี” จางชุนเถาตัวสั่น
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะและเคาะหัวจางชุนเถา “มัวคิดอะไรอยู่ เดี๋ยวซานหยาจะกลัวเอา ต่อให้เป็นผีก็ไม่มาตอนกลางวันหรอก ข้าว่านะ ต้องเป็นคนที่อยากรู้อยากเห็นเรื่องที่นี่ หรือไม่ก็พวกสัตว์เล็กแหละ….”
นางพูดต่อด้วยท่าทางกล้าหาญ “ถ้าเป็นคนก็ไม่ต้องกลัวไป ถ้าเป็นพวกสัตว์ป่าอย่างกระต่าย พี่จะจับมาทำกินให้”
ในขณะที่พูด นางก็หยิบมีดแล้วเดินไปด้านนอก
แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่เหมือนกับที่จางซิ่วเอ๋อพูดไว้เท่าหรอก เพราะถ้าเป็นคนขึ้นมาละก็ นางก็ออกจะกลัวอยู่เหมือนกัน…
นางและจางชุนเถาเป็นผู้หญิงสองคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ ต้องมีคนใจกล้าเพ่งเล็งพวกนางอยู่แล้ว ต่อให้ไม่ได้เห็นแก่เงิน ก็อาจจะเห็นแก่อย่างอื่น
จางซิ่วเอ๋อเดินผ่านรูบนกำแพงออกไปอย่างตื่นเต้น แต่พอนางออกไปและเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า จางซิ่วเอ๋อก็ท
