ิ้งมีดลงพื้นทันที และเดินไปด้านหน้าด้วยความตื่นเต้น
“แม่ แม่มาได้ยังไง?” เสียงของจางซิ่วเอ๋อเอ่ยอย่างร้อนรน
ณ ตอนนี้แม่โจวกำลังจับท้องและล้มอยู่นอกกำแพง ดูท่านางจะสะดุดก้อนหิน
“ชุนเถา ซานหยา พวกเจ้ารีบมาเร็ว แม่เรามา” จางซิ่วเอ๋อรีบตะโกน
แม่โจวหน้าซีดนิดหน่อย จางซิ่วเอ๋อรีบพยุงแม่โจวเอาไว้ ส่วนชุนเถาและซานหยาก็รีบออกมาอย่างรวดเร็ว สามพี่น้องใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะเคลื่อนย้ายแม่โจวไปไว้บนเก้าอี้ในสวนได้
ตาสามคู่ที่เล็กใหญ่ไม่เท่ากันกำลังมองแม่โจวอย่างกังวล
“แม่ไม่เป็นไรใช่ไหม ไม่สบายท้องเหรอ เดี๋ยวข้าไปตามหมอให้นะ” จางซิ่วเอ๋อพูดอย่างตึงเครียด พูดพลางเตรียมวิ่งออกไปข้างนอก
แต่แม่โจวกลับจับมือจางซิ่วเอ๋อไว้ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแอ “แม่ไม่เป็นไรหรอก เมื่อกี้ไม่ทันระวังเลยล้ม จึงตกใจนิดหน่อยน่ะ พอเห็นพวกเจ้าสามคนอยู่กันที่นี่ข้าก็ดีขึ้นเยอะแล้ว”
แม่โจวพูดออกมา ใบหน้าที่ซีดเผือดไร้สีเลือดก็เริ่มดีขึ้น
จางซิ่วเอ๋อเห็นท่าก็โล่งอก เข้าใจว่าตอนแม่โจวล้มคงล้มไม่แรงมากนัก แต่ก็แปลกที่นางล้มลง แต่พอพลันนึกถึงข่าวลือเรื่องบ้านผีสิง สงสัยเรื่องนี้คงทำให้นางสติแตกไปครู่นึง
“แน่นอนสิแม่ พวกเราสามคนอยู่กันที่นี่แหละ” จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ
จางชุนเถาก็เอาตัวเข้ามา “แม่ ข้าก็ไม่ได้เอ๋อนะ แม่วางใจเถอะ”
คนที่แม่โจวเป็นห่วงที่สุดก็คือจางชุนเถา ถึงแม้จะจางซานหยาจะเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้ฟังแล้ว แต่นางก็ยังนึก
