กลัวอยู่ดี กลัวว่าลูกสาวตัวเองจะเอ๋อจริง ๆ จางซิ่วเอ๋อและจางซานหยาแค่พูดปลอบใจนางเท่านั้น
พอได้เห็นจางชุนเถากระโดดโลดเต้นได้ต่อหน้านาง นางถึงสบายใจแล้วจริง ๆ
จะว่าไป ตอนที่นางรู้ว่าจางซิ่วเอ๋อพาชุนเถาไปก็สติแตกอยู่ นางคิดไม่ถึงเลยว่าเด็กสองคนนี้จะกล้าขนาดนี้
แต่โชคดีที่เด็กสองคนใจกล้า ถ้าโดนจับไปขายจริง ๆ ได้เป็นสาวใช้ยังดีหน่อย ถ้าโดนส่งไปที่หอนางโลมงั้นชีวิตนี้ก็จบแล้ว
แม่โจวหยิบห่อกระดาษมันออกจากอกยื่นให้ลูกสาวคนโต จางซิ่วเอ๋อเปิดออกมาดู ด้านในคือซาลาเปาที่นางเอาให้เมื่อวาน
นี่นางไม่ได้กิน แล้วแอบเก็บไว้จนถึงตอนนี้งั้นเหรอ?
ในห่อกระดาษมันนอกจากมีซาลาเปา 2 ลูกแล้ว ยังมีซาลาเปาผักด้วย เห็นได้ชัดว่าแทบจะแงะออกจากซอกฟันของแม่โจว
ก็ได้จากที่แม่โจวท้องนี่แหละ แม่เฒ่าจางถึงยอมให้ซาลาเปาผักแม่โจวกิน ไม่อย่างนั้นแม่โจวก็เหมือนพวกนาง แต่ละครั้งก็ได้กินแค่เศษซาลาเปาผัก ถ้าหิวจนทนไม่ไหวจริง ๆ ก็ได้แต่กินน้ำล้างหม้อ
ที่บ้านคนอื่น น้ำล้างหม้อน่ะเอาไว้ให้หมูกิน
จางซิ่วเอ๋อเห็นของในห่อแล้วก็ชื้นใจ คิดไม่ถึงว่าแม่โจวจะทำเพื่อพวกนางได้ขนาดนี้
“แม่ ซาลาเปานี่ข้าเอาไปให้ ทำไมแม่ไม่กินล่ะ?” ถึงจางซิ่วเอ๋อจะซึ้ง แต่ก็โกรธอยู่หน่อย ๆ
พวกนางอดนิดอดหน่อยไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างตั้งแต่ที่พวกนางออกมาก็ยังไม่เคยอดมาก่อนเลย
แต่ในท้องแม่โจวมีเด็กอยู่ เมื่อก่อนสารอาหารก็ไม่เพียงพออยู่แล้ว ตอนนี้ยังต้องประหยัดอา
