เรือง พืชหาง่ายที่ทำเป็นยาได้แบบนี้ โรงขายยาต้องมีแน่
คิดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็เดินวนรอบเขา
ทั้งยังตัดกิ่งต้นกุ้ยฮวยมาเยอะมาก
บางทีที่โรงขายยาก็อาจหาซื้ออบเชยได้ แต่ที่นี่มีเต็มไปหมด ทำไมนางต้องเสียเงินไปซื้อด้วยล่ะ?
มีแค่ของที่ตัวเองหาไม่ได้เท่านั้นแหละที่นางถึงจะยอมเสียเงินซื้อ
ตำลึงเองนางก็มีไม่เยอะ จะใช้อย่างไม่คิดให้รอบคอบไม่ได้
นอกจากอบเชยแล้ว ยังมีจันทร์เทศหอม บักเฮียงหรือมู่เซียง[4] แปะจี้[5] เฉินผี[6] ขิงแห้ง ของพวกนี้ถ้าเดาไม่ผิดล้วนหาได้ที่โรงขายยาทั้งสิ้น
พอคิดได้แบบนี้ จางซิ่วเอ๋อก็มีสีหน้าตื่นเต้นดีใจขึ้นมา
นางเงยหน้ามองท้องฟ้า เวลานี้เองก็เริ่มเข้าสู่ช่วงยามเย็นแล้ว หากนางออกไปไกลกว่านี้ต้องกลับช้าแน่ ตัวนางเองน่ะไม่กลัวหรอก แต่นางไม่สบายใจที่จะทิ้งชุนเถาไว้ที่บ้านคนเดียวเนี่ยสิ
ตอนนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องสถานที่ที่พวกนางอาศัยอยู่ ว่ามีเรื่องเล่าขานเกี่ยวกับภูตผีเลย เพราะนอกจากเรื่องภูตผีแล้วที่ตรงนั้นยังอยู่ในพื้นที่เปลี่ยว ซึ่งนางไม่ค่อยวางใจเท่าไหร่
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อคิดวิธีหาเงินได้แล้ว ทำให้อารมณ์ดีไม่น้อย นางจึงมาอยู่ริมแม่น้ำ
ลำธารเล็ก ๆ สายนี้ไหลลงมาจากเขา ทั้งยังเป็นลำธารที่ใสทีเดียว
จางซิ่วเอ๋อนั่งปอกเปลือกกุ้ยฮวยอยู่ริมน้ำ ก่อนจะล้างฝุ่นบนนั้นออก แล้ววางตากไว้บนหินริมลำธาร
เวลานั้นเอง จางซิ่วเอ๋อเห็นเหมือนมีแสงสีเงินแว้บผ่านไปในลำธาร ดวงตานางเป็นประกาย
