รวดเร็ว
บ้านผีสิงที่นางอาศัยอยู่ในตอนนี้อยู่ในป่าใต้ตีนเขานี่ หญ้าและผักป่าที่ตัดมาตอนเช้า จางซิ่วเอ๋อเอามาไว้ในบ้านผีสิงทั้งหมด
จางชุนเถาล้างผักจนสะอาดแล้ว แป้งข้าวโพดก็บดจนละเอียด ดูท่าพร้อมลงหม้อแล้ว
จางซิ่วเอ๋อรีบบอก “เจ้าไปเล่นกับซานหยาเถอะ ที่เหลือข้าทำเอง”
จางชุนเถาเอ่ย “พี่ยุ่งมาทั้งวันแล้ว พี่คงเหนื่อยแย่ ข้าทำกับข้าวเองน่า”
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ข้าทำกับข้าวเอง ทำอร่อยกว่าเจ้าแน่”
จางซิ่วเอ๋อกวาดตามองเนื้อสุกที่จางชุนเถาเอาออกมา มีเพียงชิ้นเล็ก ๆ ไม่กี่ชิ้น ดูออกว่าจางชุนเถาเสียดายไม่กล้าใส่เยอะ
เนื้อที่แทะออกจากกระดูกนั่นได้เกือบครึ่งกะละมังเลยนะ อากาศก็เริ่มร้อนแล้ว นอกจากเจ้านี่แล้วที่บ้านก็ยังมีเนื้ออีก 2 ชั่ง ถ้าไม่รีบกินพอถึงเวลาต้องเสียแน่
แต่ก็แน่แหละ จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าในหมู่บ้านตามป่าตามเขาแบบนี้ ต่อให้เนื้อเสียก็ไม่ยอมทิ้งหรอก
แต่นางไม่อยากกินเนื้อที่เสียแล้ว ช้าเร็วก็ต้องกิน ทำไมไม่กินที่สดใหม่ล่ะ?
จางซิ่วเอ๋อคิดไปคิดมา จึงหยิบเอาเนื้อเกือบครึ่งกะละมังออกมา นางตั้งใจจะผัดเยอะหน่อย ถ้ากินไม่หมด กลางคืนไปอุ่นแล้วค่อยกินต่อก็ได้ ประหยัดแรงไปเยอะ
เปรี๊ยะ…
พอราดน้ำมันลงกระทะ มันก็ส่งเสียงดังทันที
ตอนจางซิ่วเอ๋อทำความสะอาดสวนก็เจอต้นหอมด้วย นางจึงสับละเอียดและโยนเข้าไปในกระทะ
จากนั้นก็เอาเนื้อลงกระทะ รอจนเนื้อส่งกลิ่นหอม ค่อยเอาผักป่าลงกระทะ
ทันใด
