บทที่ 21 กินให้พุงกาง
อย่างจางซิ่วเอ๋อเองจะชอบกินของตุ๋นตามสูตรตะวันออกเฉียงเหนือ ส่วนเพื่อนร่วมงานชอบกินของเผ็ดตามสูตรใต้
แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้นางมีแค่เต้าหู้เลือด และผักป่าที่เจอตามหญ้ารกตอนเก็บสวนเมื่อวาน
ก่อนหน้านี้คงจะมีเมล็ดถูกหว่านไว้ในสวน เพราะมีแปลงผักกาดด้วย
จางชุนเถาไม่กล้าเด็ด จึงกินผักป่านี่ไปก่อน
จางซิ่วเอ๋อเอาหม้อไปต้มแป้งข้าวโพดต่อ ส่วนเนื้อที่จางชุนเถาคีบออกมา นางหยิบมาส่วนนึงใส่ในข้าวต้ม
ตอนเช้ากินข้าวต้มกับเต้าหู้เลือด
ตอนแรกจางชุนเถาให้ตายยังไงก็ไม่ยอมกินเต้าหู้เลือด แต่พอเห็นจางซิ่วเอ๋อกินท่าทางน่าอร่อย นางจึงลองชิมอย่างอดไม่ได้
อีกอย่างในข้าวต้มใส่เนื้อกับผัก รสชาติก็ไม่เลว
ที่สำคัญคือข้าวต้มข้นมาก และทั้งสองกินได้มากเท่าที่ต้องการ
เมื่อก่อนสมัยอยู่กับตระกูลจางเคยได้กินข้าวต้มข้น ๆ แบบนี้ซะที่ไหนกัน ต่อให้มีพวกนางก็กินไม่ได้
ที่บ้านตระกูลจาง คนบ้านสี่อย่างพวกนางก็เหมือนต้นหญ้า ส่วนคนอื่น ๆ เป็นดั่งของล้ำค่า
ทั้งสองกินเสร็จก็เริ่มทำงาน พอเวลาได้ทีแล้วจางซิ่วเอ๋อก็ออกไปรอตามทางเดินที่ข้างนอก
ผ่านไปไม่นาน ก็เห็นจางซานหยาแบกตะกร้าสานใบใหญ่ขึ้นเขา พอเห็นภาพนี้จางซิ่วเอ๋อก็นึกปวดใจ นางพาจางซานหยาออกมาด้วยไม่ได้ก็รู้สึกผิดอยู่ในใจ
สำหรับจางซิ่วเอ๋อ ในเมื่อนางอยู่ในร่างของจางซิ่วเอ๋อผู้นี้แล้วก็ต้องช่วยจางซิ่วเอ๋อดูแลน้องสาว
อีกอย่าง น้องสาวสองคนนี้ก็น่าเอ็นดู นางเอง
