ก็รักใคร่จากใจ
“ซานหยา ไปเร็ว ไปกินข้าวเช้ากับพี่” จางซิ่วเอ๋อเรียก
จางซานหยามองไปยังทิศทางของบ้านผีสิงอย่างนึกกลัว แต่สุดท้ายก็พยักหน้า
ตอนมาถึงบ้านผีสิง จางซานหยายืนมองอยู่ฝั่งกำแพงผุพังก่อน พอนางเห็นสวนที่สะอาดสะอ้าน และจางชุนเถาที่จัดของอยู่ นางก็ปล่อยมือจางซิ่วเอ๋อทันทีและวิ่งเข้าไปด้านในอย่างตื่นเต้นดีใจ
“พี่รอง พี่ไม่เป็นไรแล้วเหรอ?” จางซานหยาดีใจมาก
จางชุนเถารีบบอกยิ้ม ๆ “ข้าไม่เป็นไรอยู่แล้ว ข้ายังใช้ชีวิตไม่สะใจเลย ไม่ออกแรงโขกอยู่แล้วน่า”
พอจางซานหยาได้สติจากอาการตื่นเต้นดีใจ นางก็มองไปรอบ ๆ พินิจพิเคราะห์บ้านหลังนี้ และกวาดตามองต้นโอ๊กคอเบี้ยวในสวนอยู่หลายครั้ง
สุดท้ายนางก็ลองเดินเข้าไปในห้องดู
พอเห็นผ้าห่มผืนใหม่นุ่มนิ่มในห้อง นางก็ไปกลิ้งบนนั้นอย่างอดไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาเอากับข้าวที่เก็บไว้ให้จางซานหยาออกมา
จางซานหยาก็ไม่ลังเล กอดถ้วยกระดกข้าวต้มทันที ข้าวต้มที่หอมผักและเนื้อแบบนี้นางไม่เคยได้กินมาก่อน
นางกินไปสองถ้วย จางซิ่วเอ๋อก็รีบหยุดนางไว้ไม่ให้กินต่อ ถ้ากินต่อได้จุกแน่
จางซานหยาปาดน้ำตา “พี่ พี่ดีกับข้าจริง ๆ เลย” ตั้งแต่พี่ใหญ่แต่งงาน พี่ใหญ่ก็ให้นางได้กินของดี ๆ ตั้งหลายครั้ง
“ซานหยา เดี๋ยวตอนเที่ยงพี่ผัดหมูให้กิน ถึงเวลาเดี๋ยวไปเรียกมากินด้วยกัน…ส่วนหญ้าที่ต้องให้ย่า พี่จะออกเร็วหน่อยแล้วไปตัดให้แล้วกันนะ” จางซิ่วเอ๋อเช็ดน้ำตาให้จางซานหยาไปพลางพูดไป
