พลาง
นางและชุนเถาหนีออกมาจากเงื้อมมือปีศาจของแม่เฒ่าจางได้แล้ว แต่ซานหยายังต้องลำบากอยู่
ตอนซานหยาไป จางชุนเถาไม่ลืมกำชับซานหยาว่าห้ามพูดเรื่องที่กินข้าวที่นี่เด็ดขาด รวมถึงกินอะไรให้คนอื่นฟังด้วย
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ได้กินหมูแล้วจะโดนริษยาเอาเลย เอาแค่เลือดหมูก็พอ ถ้าใครรู้เข้าต้องเป็นเรื่องที่อธิบายไม่ได้แน่
ตอนนี้พวกนางอาศัยอยู่ในบ้านผีสิง ต้องโดนนินทาอยู่แล้ว ถ้าลือออกไปอีกว่าพวกนางกินเลือดหมูก็เดาไม่ออกเลยว่าจะลือกันไปรุนแรงขนาดไหน
ถ้าเห็นพวกนางเป็นปีศาจ หรือโดนผีสิงขึ้นมา ถึงจะไม่ถึงขั้นจับพวกนางไปเผา แต่ก็เป็นไปได้ว่าจะรังเกียจพวกนางเอาได้
จางซิ่วเอ๋อไม่สนหรอกว่าคนอื่นจะมองอย่างไร แต่ในเมื่ออาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้ จะปลีกวิเวกมากไม่ได้ ถ้าโดนชาวบ้านรังเกียจตั้งแง่ขึ้นมาจริง ๆ จะทำอะไรก็ลำบาก
นางเองไม่เท่าไหร่ แต่ชุนเถาอายุยังน้อย นางยังต้องการเพื่อน อีกอย่าง อีกหน่อยก็ต้องแต่งงาน นางต้องคำนึงถึงเรื่องพวกนี้ด้วย
จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาใช้เวลาทั้งช่วงเช้าจัดห้องให้เรียบร้อย หลังจากปัดกวาดห้องให้สะอาดแล้วก็ยกสิ่งของต่าง ๆ ที่เจ้าของเดิมไม่ได้เอาไปด้วยออกมา นอกจากประตูเก่า ๆ กับหน้าต่างที่พังอย่างสิ้นเชิง รวมถึงเศษกระเบื้องแตกแล้ว บ้านหลังนี้ถือว่ากว้างขวางและสะอาดมาก
จางซิ่วเอ๋อวางแผนในใจ ก่อนที่นางจะหาเงินเพียงพอในการเปลี่ยนบ้าน พวกนางสองพี่น้องยังต้องอาศัยอยู่ที่นี่ พออีกหน่อ
