บทที่ 20 เนื้อตุ๋น
จางชุนเถาคิดไม่ถึงเลยว่าพี่สาวของตนจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้
ดูท่าแล้วการแต่งงานกับเจ้าของที่ดินเนี่ยก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร อย่างน้อยพี่สาวของนางก็ฉลาดขึ้น ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของพี่นาง ไม่ว่าจะแต่งงานกับใครก็ต้องโดนรังแกเป็นแน่แท้
พอคิดมาถึงตรงนี้ จางชุนเถาก็มีรอยยิ้มอิ่มเอมใจขึ้นมา ในเวลานี้ จางชุนเถาดูเหมือนพี่สาวมากกว่าจางซิ่วเอ๋อเสียอีก
จางชุนเถากินเสร็จก็นำซาลาเปาออกไปส่ง
จางซิ่วเอ๋อกำชับแล้วกำชับอีกว่าให้ระวัง อย่าให้ใครเห็นทั้งนั้น ถ้าไม่เจอจางซานหยาจริง ๆ ก็กลับมาหานาง
แต่ใครจะรู้ว่าจางชุนเถาออกไปคราวนี้ ก็เจอจางซานหยาแบกหญ้าอาหารหมูอย่างหนักกำลังเดินทางกลับ…อะไรกัน นี่เพิ่งกลับเอาเวลานี้หรือเนี่ย?
จางชุนเถารีบหยุดจางซานหยาไว้ นางเอาของกินให้จางซานหยาแล้วช่วยขนของกลับด้วยกันกับจางซานหยา
ดีที่ท้องฟ้ามืดแล้ว มองจากที่ไกล ๆ ดูไม่ออกว่าใครเป็นใคร ไม่อย่างนั้นนางคงไม่กล้าช่วยแบบนี้หรอก
ที่จริงจางซิ่วเอ๋อตั้งใจส่งจางชุนเถาออกไป ไม่อย่างนั้นตอนนางเก็บข้าวเก็บของจางชุนเถาต้องไม่ยอมดูอยู่เฉย ๆ แน่
ส่วนเรื่องที่จะโดนแม่เฒ่าจางจับได้หรือไม่นั้น จางซิ่วเอ๋อไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่ จางชุนเถาฉลาดจะตาย อีกอย่างฟ้าก็มืดแล้ว มองเห็นใครไม่ชัดนักหรอก ปกติแล้วเวลานี้ก็มีแต่คนบ้านสี่นี่แหละที่หาผักหาน้ำอยู่ข้างนอก
นางปูเตียงไว้อย่างเรียบร้อย ผ้าห่มผืนหนาปูไว้ด้านล่าง ผ้าห่มผืนบา
