บทที่ 19 ได้กลับมาเต็มกระบุง
จางซิ่วเอ๋อจ่ายค่ามัดจำและเอาของไว้ที่นี่ก่อน รอเมื่อนางซื้อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยค่อยเอารถลากมารับ
ไม่อย่างนั้นการที่ต้องหิ้วผ้าห่มสองผืนออกไปซื้อของด้วยไม่ใช่ความคิดที่ดีแน่
ซื้อผ้าห่มเสร็จ หลังจากนั้นก็หม้อ แล้วก็มีด
สองสิ่งนี้ไม่ต้องเลือกอะไรมาก ในแคว้นมีร้านตีเหล็กแค่ร้านเดียว ของไม่ต่างกันมากนัก แต่ก็ใช้ตำลึงไปไม่น้อยเลย ทั้งหม้อทั้งมีดใช้ไปทั้งหมด 2 ตำลึงเงิน
หากไม่เคยลองดูแลบ้านจะไม่มีทางรู้เลยว่าของพวกนี้มีราคาแพงแค่ไหน นี่นางยังไม่ทันจะซื้ออะไรเลยนะ ตำลึงในตัวก็ใช้ไปเกินครึ่งแล้ว
ตำลึงที่เหลือจางซิ่วเอ๋อไม่กล้าใช้สะเปะสะปะแม้แต่น้อย นางซื้อเกลือไปหน่อยนึง รวมถึงแป้งข้าวโพดถุงเล็ก ของพวกนี้สามารถเอามาทำข้าวต้มก็ได้ ทำแผ่นแป้งก็ได้ ส่วนเครื่องปรุงและอาหารแห้งอย่างอื่น จางซิ่วเอ๋อไม่กล้ามองเลยล่ะ
ตอนเดินผ่านร้านเนื้อ นางกัดฟันซื้อเนื้อจำนวน 2 ชั่งที่มีทั้งส่วนมันและส่วนเนื้อเท่า ๆ กัน แล้วก็ซื้อเนื้อส่วนมันอีกชั่งนึง คนเราก็ต้องกินอะไรที่มีไขมันบ้างสิ
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ซื้อเนื้อที่นี่เป็นครั้งแรก เพราะเมื่อวานนางเพิ่งจะซื้อเนื้อชิ้นใหญ่ไป 2 ชิ้น ถือว่าเป็นลูกค้าเก่า คนขายเนื้อจึงเป็นมิตรเป็นพิเศษ
“อ้าว เจ้าดูเลยนะว่าต้องการอะไรอีกรึเปล่า”
จางซิ่วเอ๋อกวาดตามอง นางมองไส้หมูด้วยความน้ำลายสอ ของนี่ไม่แพง แต่…ตอนทำต้องใช้เกลือกับน้ำส้มเพื่อล้างความคาวแ
