ละกลิ่นเหม็น ซึ่งของพวกนี้ราคาแพงมาก คิดแล้วนางก็รู้สึกเสียดายน่ะ
“กระดูกหมูขายยังไงจ๊ะ” จางซิ่วเอ๋อทอดสายตาไปที่กระดูกหมูแทน
ต้มเป็นซุปกระดูกหมูแล้วกินท่าจะดีกว่า จะได้บำรุงร่างเล็ก ๆ ของพวกนางพี่น้อง
โดยเฉพาะชุนเถาที่กำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต จะปล่อยปละละเลยไม่ได้ บวกกับว่านางอยากจะแอบให้อาหารแม่โจวกับซานหยาด้วย กระดูกนี่จึงเหมาะที่สุดแล้ว ถือว่ากินได้ทั้งผู้ใหญ่และเด็ก
“อ๋อ กระดูกนี่ชั่งละ 2 เหรียญจ้ะ”
จางซิ่วเอ๋อตาเป็นประกาย ไม่แพงจริง ๆ ด้วย แถมบนกระดูกยังมีเนื้อติดมาบ้าง
ซื้อกลับไปแล้วเขี่ยเนื้อออกมาก็คุ้มอยู่ แค่เสียเวลาหน่อย แต่ที่สำคัญที่สุดคือในกระดูกสามารถต้มเพื่อเอามันออกมาได้ด้วย
“ข้าเหมาหมดเลย” จางซิ่วเอ๋อตาเป็นประกาย
“ได้เลย เดี๋ยวข้าชั่งให้”
พ่อค้าเนื้อคนนี้แซ่ซุน แล้วจางซิ่วเอ๋อนึกขึ้นได้อีกเรื่อง จึงเอ่ยเสียงหวาน “ลุงซุน พรุ่งนี้ลุงเชือดหมูอีกไหมจ๊ะ?”
“ข้าเชือดหมูทุกวันแหละ” พ่อค้าซุนบอกยิ้ม ๆ
“แล้วเลือดหมูลุงขายไหม?” จางซิ่วเอ๋อรีบถาม
พ่อค้าซุนขมวดคิ้วและเอ่ย “ของพวกนี้ไม่ขายหรอก ทิ้งหมดเลย เจ้าอยากได้รึ? เลือดหมูน่ะอาถรรพ์ออก เจ้าจะเอาของพวกนี้ไปทำอะไร?”
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังพ่อค้าซุนพูดก็พลันนึกขึ้นมาได้ ว่าตอนนี้ที่นี่ไม่มีใครกินเลือดหมู ยิ่งไม่ต้องพูดถึงไส้กรอกเลือดอาหารตะวันออกเฉียงเหนือเลย ไม่มีทางได้กินแน่
คนสมัยนี้คิดว่าเลือดหมูมีอาถรรพ์ เป็นของที่มีกลิ่นอายค
