วามตายรุนแรงที่สุดในตัวหมู พวกเขาจึงต้องทิ้งมัน
แต่จางซิ่วเอ๋อไม่คิดแบบนั้น เลือดหมูน่ะเป็นของดี ต่อให้ไม่มีกรรมวิธีในการทำไส้กรอกเลือด แต่ทำเป็นเต้าหู้เลือดก็สามารถกินได้อยู่
ไม่ต้องพูดถึงชุนเถา เอาแค่ตัวนางเอง ร่างนี้ปีนี้ก็อายุ 15 ปีแล้วแต่ยังไม่มีประจำเดือนเลย ที่นี่น่ะ อายุ 15 ปีก็มีลูกได้แล้วนะ
นางกังวลจริง ๆ ว่าร่างกายตัวเองจะมีปัญหา
ตอนนี้หากมีวิธีบำรุงนางก็ไม่ยอมพลาดหรอก
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้คิดถึงเรื่องที่อีกหน่อยต้องแต่งงานมีลูก แต่ถึงอย่างนั้นร่างกายนี่ก็เป็นของนาง ไม่อาจปล่อยปะจนร่างกายไม่ได้รับสารอาหารที่เพียงพอไม่ได้หรอกนะ
นางรู้ว่าตัวเองจะบอกพ่อค้าซุนไม่ได้เด็ดขาดว่าจะเอาเลือดหมูไปกิน จึงต้องหาข้ออ้างเหตุผลขึ้นมา
จางซิ่วเอ๋อพูดด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม “ตอนนี้น้องข้าป่วยอยู่ เลือดหมูนี่เอาไปไล่สิ่งชั่วร้ายได้…ดังนั้น ข้าก็เลย….”
เคล็ดลับรักษาโรคของชาวบ้านน่ะมีอยู่ถมเถไป พ่อค้าซุนรู้สึกว่าสิ่งที่จางซิ่วเอ๋อพูดมาก็มีเหตุผล จึงบอกยิ้ม ๆ “ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง งั้นพรุ่งนี้เช้าเจ้าไปเอาที่บ้านข้า เอาถังไม้มาเองนะ ข้าไม่คิดเงิน ๆ”
จางซิ่วเอ๋อรีบรับคำเสียงหวานทันที “ขอบคุณจ๊ะ วันหลังข้าซื้อเนื้อก็มาซื้อกับร้านลุงนี่แหละ”
ประโยคนี้ถูกใจพ่อค้าซุนอย่างมาก เขายิ้มและใส่เศษเนื้อหมูรวมหนังนิดหน่อยให้จางซิ่วเอ๋อไปด้วย ถือว่าแถมให้นางไป
เนื้อที่ซื้อมาไม่ได้เยอะเท่าไหร่นัก จางซิ่วเอ๋อถือเองได
