้
นางไปซื้อกะละมังและถังจากอีกร้านที่อยู่ห่างกันไม่ไกล รวมถึงถ้วยกระเบื้องหยาบและจาน 2 ใบ
พอคำนวณดูแล้ว เงินที่เหลือจากการซื้อของเหลืออยู่แค่ 500 เหรียญเท่านั้นเอง
จางซิ่วเอ๋อเงยหน้ามองฟ้า พอเห็นว่าตะวันคล้อยต่ำแล้วก็นึกได้ว่าวันนี้นางออกมาซื้อของทั้งวัน และยังไม่ได้กินอะไรเลย
พอคิดได้ดังนี้ก็เริ่มรู้สึกหิว
นางมองซาลาเปาที่กำลังส่งกลิ่นหอมฟุ้งใกล้ ๆ และสุดท้ายก็กัดฟันซื้อมา 12 ลูก
จากนั้นจางซิ่วเอ๋อจึงไปหาคนลากรถขาเป๋ ตามเอาของที่ตัวเองซื้อ และเดินทางไปที่หมู่บ้าน
พอมาถึงตรงหมู่บ้าน จางซิ่วเอ๋อก็มองคนลากรถขาเป๋และเอ่ยขึ้น “ปู่อู๋ ปู่รอข้าตรงนี้ก่อนได้ไหม ข้าเอาของไปเก็บแล้วจะพาน้องสาวมาเอาของด้วยน่ะ”
จางซิ่วเอ๋อไม่กล้าให้รถลากเข้าไปโทง ๆ ในหมู่บ้านหรอก
ถึงแม้ตำลึงนี้นางจะได้มาอย่างสุจริต แต่นี่เพิ่งจะย้ายออกมาเท่านั้น มีคนเพ่งเล็งอยู่ไม่น้อย นางพอรู้อยู่ว่าไม่ควรเปิดเผยทรัพย์สมบัติให้ใครรู้
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไปทั้งชีวิต แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็ต้องระมัดระวังหน่อย
เมื่อจางซิ่วเอ๋อกลับมาถึงบ้านร้าง นางก็รู้สึกอุ่นใจ
หญ้าที่ขึ้นรกอยู่ในสวนถูกถอนออกไปหมดแล้ว พวกของเกะกะก็ถูกจัดระเบียบไว้ พอมองเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่นมันก็กลับสะอาด อีกทั้งตอนนี้จางชุนเถายังทำงานอยู่เลย
จางซิ่วเอ๋อเห็นภาพนี้แล้วก็รีบกล่าว “ชุนเถา เลิกทำได้แล้ว ไปช่วยพี่ยกของหน่อย”
จางซิ่วเอ๋อพูดพลา
