งยกของที่ตัวเองเอากลับมาเข้าไปไว้ในห้อง
ของที่เหลือสองพี่น้องช่วยกันขนกลับมา ขนอยู่สองรอบถึงจะเสร็จ จางซิ่วเอ๋อจึงจ่ายเงินตอนขนรอบสุดท้ายให้ปู่อู๋คนลากไป
หลังจากกลับมาถึงบ้าน จางซิ่วเอ๋อก็รีบเอาซาลาเปาที่ซื้อวันนี้ออกมาและเอ่ยขึ้น “ยังร้อน ๆ อยู่เลย เจ้ารีบกินเร็ว”
จางซิ่วเอ๋อพูดต่อ “เดี๋ยวเจ้าออกไปดูหน่อยนะ ลองหาวิธีไปพบซานหยาดู เอาที่เหลือไปให้แม่กับซานหยา”
จางชุนเถาเองก็หิวแทบแย่ กินซาลาเปาลูกใหญ่หมดในไม่กี่คำเท่านั้น
นางดื่มน้ำอึกใหญ่ ก่อนจะพูดอย่างเคอะเขิน “พี่ พี่กินข้าวรึยัง?”
“ข้ากินตั้งแต่ตอนซื้อแล้ว เจ้าวางใจแล้วกินเถอะ ไม่ต้องเอาไปให้แม่กับซานหยาเยอะมากนัก เอาไปเยอะพวกนางก็กินไม่หมด แล้วจะยุ่งกว่าเดิม” จางซิ่วเอ๋อบอก
จางชุนเถารีบพยักหน้า เพราะต่อให้พี่นางไม่พูดอะไร นางก็จะทำแบบนั้น
