ไปแล้ว ในห้องต้องมีลมพัดผ่านมาแน่ แต่ก็ยังดีกว่าอยู่ตามป่าตามเขา
จางชุนเถาดูจะกลัวอยู่หน่อย ๆ เวลานี้จึงเข้ามาใกล้จางซิ่วเอ๋ออย่างอดไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อนึกถอนหายใจ อย่างไรซะจางชุนเถาก็ยังเด็กอยู่ นางจึงจับมือจางชุนเถาไว้ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ชุนเถา ไม่ต้องกลัวหรอก พี่อยู่นี่นะ”
“พี่เป็นคนที่เคยตายมาครั้งนึงแล้ว ไม่กลัวผีสางเทวดาอะไรทั้งนั้น” จางซิ่วเอ๋อเอ่ยน้ำเสียงแน่วแน่ ให้ความมั่นใจกับจางชุนเถา
การที่จางซิ่วเอ๋อพูดแบบนี้ไม่ได้แต่งเรื่องขึ้นเองหรอกนะ
เพราะนางเป็นคนที่เคยตายมาครั้งนึงแล้วจริง ๆ
จางซิ่วเอ๋อพาจุงชุนเถาเดินเข้าไปด้านใน ประตูไม้ผุพังไปหมดแล้ว แค่กระชากเบา ๆ ก็เสียได้ ทั้งสองพี่น้องจึงเดินคลำเข้าไปตามทางมืด ๆ
ด้านในมีโต๊ะเก่า ๆ อยู่ตัวหนึ่ง และเก้าอี้ล้มอยู่ที่พื้น
‘เปรี้ยง!’ ทันใดนั้นฟ้าก็เกิดแลบขึ้นมา ทำให้สภาพห้องปรากฏขึ้นต่อหน้าทั้งสองอย่างชัดเจน
ภายในห้องมีเตียงอยู่เตียงนึง มันไม่ได้เก่ามากนัก ซึ่งเห็นได้ชัดว่าตอนเจ้าของเก่าทำเตียงนี้ขึ้นมาได้ใช้ตำลึงไปไม่น้อย บนเตียงถูกทาด้วยสีแดง ถึงแม้ตอนนี้จะดูสกปรกและมีรอยร้าวตามสีแดงนั้น แต่ก็ยังสัมผัสถึงความประณีตของเตียงได้
จางซิ่วเอ๋อพยุงเก้าอี้ที่ล้มอยู่กับพื้นขึ้น และเดินไปที่เตียง
นางยื่นมือไปขยับเตียง แต่เตียงกลับแข็งแรงอย่างผิดคาด อย่างน้อย ๆ ตอนที่นางขยับด้วยแรงเท่านี้เตียงก็ไม่ได้เซไปเซมา และไม่ส่งเสียงเอี๊ยดอ
