บทที่ 15 อิสรภาพ
ก่อนหน้านี้ไม่นานจางซิ่วเอ๋อเพิ่งจะรอดหวุดหวิด ทำไมนังหนูคนรองตระกูลจางก็ฆ่าตัวตายด้วยล่ะ? ที่หัวนั่นเห็นได้ชัดว่าโขกเอง ตระกูลจางนี่ชักจะเกินไปแล้วนะ
ผู้ใหญ่บ้านซ่งเสียงขรึม “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
จากนั้นหมอเมิ่งก็เป็นคนเล่าเรื่องของจางชุนเถา
ผู้ใหญ่บ้านซ่งฟังจบก็ทอดสายตาไปที่แม่เฒ่าจาง
แม่เฒ่าจางหลบสายตา ก่อนจะเอ่ยขึ้น “นี่ไม่เกี่ยวกับข้านะ นังนี่อยากตายเอง”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยเสียงสะอึกสะอื้น “ผู้ใหญ่บ้าน ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับข้าและชุนเถาด้วยนะ ท่านย่าข้าจะจับพวกเราไปขายให้คนค้ามนุษย์ ข้ามีทะเบียนแล้ว นางจึงเริ่มบีบคั้นชุนเถา ชุนเถาทนไม่ไหวเลยเอาหัวโขกกำแพงฆ่าตัวตาย”
“ตอนนี้ชุนเถาหายใจรวยริน ท่านย่าก็ไม่ยอมจ่ายเงินรักษาให้ชุนเถา วันนี้ข้าเชิญท่านมาเพราะหวังว่าท่านจะให้ความเป็นธรรม ให้ชุนเถาตัดสัมพันธ์กับครอบครัวนี้ ในเมื่อตอนนี้ข้าออกมาตั้งตัวเองแล้ว อย่างนั้นข้าจะพาชุนเถาออกไปอยู่กันเอง”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ส่วนตำลึงที่จะใช้รักษา ท่านอาเมิ่ง ข้าจะเขียนใบกู้ให้ ต่อให้ต้องเป็นวัวเป็นควายข้าก็จะหามาใช้ให้ ถ้าสุดท้ายชุนเถาไม่ฟื้นกลับมา ข้าก็จะจัดการฝังนางอย่างดี ต่อให้ชุนเถาฟื้นแล้วกลายเป็นคนเอ๋อ ข้าก็จะดูแลชุนเถาไปชั่วชีวิต”
ทุกคำที่พูดดูออกว่าพี่น้องรักกันมาก ทุกคนที่ได้ฟังต่างก็ซึ้งใจ
แน่นอนว่าทุกคนไม่รวมแม่เฒ่าจาง ตอนนี้แม
